Uzasadnienie
W dniu 15 stycznia 2013 r., skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
We wniosku skarżąca podaje, że w skład jej gospodarstwa domowego wchodzą dwie osoby. Syn wnioskodawczyni z tytułu wynagrodzenia za pracę otrzymuje 1700 zł brutto. Wnioskodawczyni utrzymuje się z zasiłku z opieki społecznej w wysokości 529 zł. Skarżąca podała, że posiada dom jednorodzinny wraz z działką o pow. 254 m2. Innego majątku nie posiada. Do wniosku załączyła kserokopię umowy o pracę syna i raport miesięczny odprowadzenia składek ZUS z Ośrodka Pomocy Społecznej [...].
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i opłacić zawodowego pełnomocnika. Utrzymuje się z pomocy społecznej. W gospodarstwie domowym pozostaje syn, który uzyskuje z pracy niewysokie wynagrodzenie. Fakty te wskazują na to, iż wnioskodawczyni nie stać na samodzielne ponoszenie kosztów sprawy oraz że wniosek o przyznanie adwokata z urzędu jest zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.