Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], po rozpoznaniu zażalenia E. Ł. oraz B. M. i M. M., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm. zwanej dalej K.p.a.) i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] odmawiające na wniosek E.Ł. zawieszenia postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego w sprawie legalizacji budynku biurowo - usługowego na dz. nr ew. [...] (dawniej [...]i [...]) z obr.[...] przy ul. [...] w W., którego inwestorem jest E. Ł. Organ odwoławczy stwierdził, że podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla rozpatrzenia sprawy przesłanki decyzji, albo wprost z przepisów prawa materialnego wynika konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej.
Powyższe nakazuje organowi administracji prowadzącemu postępowanie obowiązek ustalenia istnienia związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej będącej przedmiotem prowadzonego postępowania a zagadnieniem wstępnym. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania.
Za podstawę wniosku E. Ł. o zawieszenie postępowania podano fakt toczącego się postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...] stwierdzającej nabycie przez Województwo [...] z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod część ul. [...] oznaczonej obecnie jako dz. nr ew. [...] (dawniej [...]) z obr. [...].
W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem administracyjnym w przedmiocie budowy omawianego budynku, a wspomnianym wyżej rozstrzygnięciem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...]. Podnoszona kwestia nie stoi na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego. Postępowanie przed Ministrem Infrastruktury dotyczące decyzji komunalizacyjnej nie ma bezpośredniego związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym dotyczącym spornego budynku. Wprawdzie postępowanie administracyjne dotyczy gruntu, na którym zlokalizowany jest budynek skarżącej, tym niemniej zakończenie postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego nie jest uzależnione od wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...].
Ustosunkowując się do argumentów podnoszonych w zażaleniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego nie mogą opierać się na zdarzeniach przyszłych i niepewnych (kwestia zwrotu omawianej działki). Ewentualne późniejsze zmiany stanu prawnego działki [...] z obrębu [...] będą mogły stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 4 K.p.a.
Na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] E. Ł., B. M., M. M. oraz J. B. złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Każdy ze skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.
W swojej skardze E. Ł. zarzuciła naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. i art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 124 K.p.a.
Jej zdaniem organy obu instancji ograniczyły się w swych uzasadnieniach jedynie do wskazania, że rozstrzygnięcie w sprawie regulacji własności gruntowych nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania administracyjnego przez organ nadzoru budowlanego, a zatem w ocenie organów zawieszenie postępowania administracyjnego było nie zasadne. Skarżąca nie podziela takiej interpretacji. Obecnie toczy się postępowanie administracyjne zmierzające do wyjaśnienia kto jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] w części nie obejmującej działki nr [...]. Obecnie w rejestrze gruntów jako właściciel przedmiotowej działki jest wpisane Województwo [...], które wystąpiło do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej w części dotyczącej przedmiotowej działki. Ewentualne uwzględnienie wniosku, którego zasadność nie budzi wątpliwości, wywoła skutki ex tunc, a zatem w niniejszym postępowaniu nie brałby udziału właściciel nieruchomości.
W niniejszej sprawie kluczową kwestią jest ustalenie kręgu osób zainteresowanych udziałem w sprawie, a do czasu rozstrzygnięcia, kto jest właścicielem ww. nieruchomości takie ustalenie jest niemożliwe.
W uzasadnieniu skargi B. i M. M. oraz J. B. podnieśli, że nie zgadzają się z treścią tych postanowień, gdyż zawarte tam dane odnośnie inwestycji E.Ł., tj. samowoli budowlanej wprowadzają w błąd inne organy administracji publicznej.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zarządził połączenie w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg wyżej wymienionych osób o sygn.: akt VII SA/Wa 1093/09 VII SA/Wa 1094/09 i prowadzenie je pod wspólną sygnaturą VII SA/Wa 1093/09.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. skarżąca B. M. dodatkowo wniosła, oprócz wniosków zawartych w skardze, o wydanie decyzji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny przez Sąd pod względem legalności jest postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie postępowania legalizacyjnego budynku biurowo - usługowego na dz. nr ew. [...] dawniej [...] i [...] z obr. [...] przy ul. [...] w W., którego inwestorem jest E. Ł. i to zaskarżone postanowienie zakreśla granice sprawy sądowoadministarcyjnej. Sąd w tym postępowaniu nie bada i nie ocenia innych działań organu administracji publicznej i nie jest władny, jak tego domaga się skarżąca B.M., wydać decyzji kończącej postępowanie administracyjne.
Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. uzależnione jest od wystąpienia trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o tę przesłankę, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W zaskarżonym postanowieniu organ uznał, że związek ten nie występuje i tym samym nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ prawidłowo przyjął, że nie ma wątpliwości, kto jest właścicielem przedmiotowej działki nr [...], a wszelkie toczące się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej obejmującej tą działkę nie mają znaczenia prejudycjalnego w niniejszej sprawie.
Zauważyć należy, że w dniu 24 czerwca 2009 r. zostało zakończone postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, gdyż Minister Infrastruktury ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a., stwierdził nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r., nr [...], lecz stwierdzenie nieważności nie objęło działki nr [...], stanowiącej część przedmiotowej działki nr [...].
Zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest szybkość postępowania (art. 12 K.p.a.), polegająca na sprawnym i wnikliwym załatwieniu sprawy w terminach przewidzianych w art. 35 K.p.a. Z powyższego wynika, że postępowanie administracyjne powinno się toczyć bez przerwy, od momentu wszczęcia postępowania, aż do chwili wydania decyzji przez organ prowadzący to postępowanie. Natomiast odstępstwem od powyższej zasady jest zawieszenie postępowania, w czasie którego sprawa pozostaje bez biegu i w zasadzie żadne z czynności procesowych nie są podejmowane (art. 102 K.p.a.), z tego też względu zawiesić postępowanie administracyjne można tylko z przyczyn w ustawie wskazanych.
Sąd w niniejszym postępowaniu sądowoadministarcyjnym nie bada i nie ocenia innych działań organu administracji publicznej, niż zaskarżone postanowienia i nie jest władny, jak tego domaga się skarżąca B. M., wydać decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Stwierdzić jedynie można, że właśnie czynności procesowe organów obu instancji odmawiające wstrzymania toku postępowania przez jego zawieszenie, prowadzą do zakończenia tego postępowania.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.