Uzasadnienie
W dniu 4 października 2013 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na urzędowym formularzu PPF wniosek R.K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata z urzędu.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Uprawnienie do ubiegania się o przyznanie prawa pomocy przysługuje każdej ze stron postępowania sądowoadministracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie R.K. występuje w postępowaniu przed tutejszym Sądem jako pełnomocnik strony skarżącej Stowarzyszenia Zwykłego [...] z siedzibą w B. (k-4) oraz jako likwidator Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji (k-20). Z dołączonego do akt sprawy odpisu KRS Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji stan na dzień 3 czerwca 2013 r. wynika, że R.K. reprezentuje samodzielnie Stowarzyszenie będące w likwidacji. Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia [...] o zgłoszonej pisemnej informacji o utworzeniu stowarzyszenia zwykłego pod nazwą: Stowarzyszenie [...] z siedzibą w B. wynika, że przedstawicielem tego stowarzyszenia jest także R.K.
Wskazać należy, że pełnomocnik działa wyłącznie w imieniu i na rzecz strony skarżącej, natomiast sam nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego. Ma to tyle istotne znaczenie, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może dotyczyć wyłącznie osoby skarżącego (por. postanowienie NSA z 25 września 2008 r., I OZ 709/08), który może złożyć wniosek w tej sprawie według reguł określonych w art. 252 § 1 i 2 P.p.s.a. Nie oznacza to, że wniosek dotyczący strony nie może być podpisany przez jej pełnomocnika (zob. uchwała NSA z 20 maja 2010 r., I OPS 11/09, ONSAiWSA 2010, nr 4, poz. 54). Tym niemniej z wniosku powinno wynikać, że został on złożony w imieniu skarżącej i przedstawia jej sytuację majątkową.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że R. K. złożył w dniu 4 października 2013 r. dwa formularze wniosku o przyznanie prawa pomocy w imieniu Stowarzyszenia Zwykłego [...] z siedzibą w B. oraz Stowarzyszenia [...] w B. w likwidacji, które zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznane postanowieniami z dnia 14 października 2013 r.
Z trzeciego nadesłanego w dniu 4 października 2013 r. formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wniosek składa R.K. w imieniu własnym przedstawiając swoją sytuację finansową, a nie jako pełnomocnik w imieniu strony skarżącej. Jak wskazano powyżej prawo pomocy może być przyznane stronie postępowania, którą bez wątpienia nie jest pełnomocnik strony. Oznacza to, że wniosek R.K. o przyznanie prawa pomocy nie mógł z uwagi na powyższe zostać uwzględniony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.