Uzasadnienie
Pismem z 15 lipca 2013 r. skarżąca, I. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a., w związku z przewlekłym prowadzeniem przez Prezydenta Miasta Z. postępowania z wniosku skarżącej z 5 czerwca 2012 r.
W wykonaniu zarządzenia z 13 sierpnia 2013 r., przy piśmie z 21 sierpnia 2013 r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych. Na wykonanie wezwania zakreślono skarżącej termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżąca zgłosiła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z wpisu od skargi z przyczyn ubogości. W treści pisma zawarła oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a. (tekst jednolity Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
Mówiąc o oczywistej bezzasadność skargi należy mieć na uwadze sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, inaczej mówiąc stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na wydanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, ewentualnie zachodzą oczywiste przesłanki odrzucenia skargi. (vide: J. P. Tarno "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 s. 591, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kraków s. 596, postanowienie NSA z 14 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 82/12).
Podkreślić należy, iż ocena o bezzasadności skargi wyrażona w postanowieniu o odmowie przyznania prawa pomocy, nie może oznaczać merytorycznego rozpoznania skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 140/05, niepubl.)
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postępowania w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego przez skarżącą w trybie art. 37 k.p.a., w związku z przewlekłym prowadzeniem przez Prezydenta Miasta Z. postępowania z wniosku skarżącej z 5 czerwca 2012 r.
W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/05, ww. postanowienie zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, wynikających w trakcie postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje na nie zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podobne stawisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 137/06 oraz z 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 560/08.
Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów do wydania których organ pozostający w bezczynności był zobowiązany (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1-4a p.p.s.a.). Przepisy te bowiem określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego.
Powyższe, zdaniem Sądu, pozwala przyjąć, iż sprawa ze skargi I. M. nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądów administracyjnych i jako niedopuszczalna podlegać będzie odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.
W doktrynie przyjmuje się, iż art. 247 p.p.s.a. może znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide: Hanna Krysiak - Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007/4/2), a więc takiej jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym skargę I. M. oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.
Mają na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.