Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2008 r. M. S. (dalej skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Następnie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu którego wskazała, iż konsekwencją wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa oraz konieczność sprzedaży ruchomości służących do wykonywania działalności gospodarczej. Ponadto za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiać ma okoliczność wydania jej niezgodnie z prawem.
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) – cytowana dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Mając na uwadze przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. należy uznać, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślenia wymaga, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004, nie publikowane).
Skarżąca w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała, że w przypadku jej wykonania będzie zmuszona do sprzedaży części pojazdów samochodowych służących do wykonywania działalności gospodarczej. Powyższe przyczyni się do utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa i jego upadku.
Zdaniem Sądu, skarżąca uprawdopodobniła, że ze wskazanych okoliczności wynikałoby zaistnienie przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą karę pieniężną w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Przy rozpoznawaniu wniosku skarżącej Sąd wziął również pod uwagę wysokość kary nałożonej zaskarżoną decyzją, która wynosi 30.000 złotych. Wykonanie bowiem zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego doprowadziłoby do wystąpienia nieodwracalnych skutków gospodarczych i ekonomicznych. Ten stan skutkowałby sytuacją, w której ewentualne rozstrzygnięcie Sądu w przyszłości stałoby się dla skarżącej, z ekonomicznego punktu widzenia, bez znaczenia. Konieczność sprzedaży parku samochodowego służącego do prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego, w ocenie Sądu daje podstawę do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie takich skutków, które w przyszłości będą trudno odwracalne, bowiem mogą polegać na ograniczeniu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, lub upadłość prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa. Uprawdopodobniona przez skarżącą konieczność zaprzestania działalności i ogłoszenie upadłości powodują też niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.