Uzasadnienie
Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 920/17 oddalono skargę R. J. na decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.
W dniu 7 grudnia 2017 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 30 maja 2018 r. zwolniono skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowiono radcę prawnego z urzędu.
W piśmie z dnia 19 czerwca 2018 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego M. G. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 23 lipca 2018 r. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powyższego wyroku. W przedmiotowym piśmie zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości ani w części.
W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).
W przedmiotowej sprawie ustanowiona z urzędu radca prawny M. E. G. reprezentowała skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w drugiej instancji, sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 29 listopada 2017 r.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny, opłata wynosi 75 % określonej w pkt 1 tego przepisu, tj. 180 zł, przy czym w myśl § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 41,40 zł.
Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przy tym przesłanki, wymienione w § 4 ust. 2 rozporządzenia, które uzasadniałyby przyznanie wynagrodzenia według wyższej opłaty.
W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.