Uzasadnienie
W wyniku kontroli [...] marca 2008 r. pojazdu marki S. o nr rej. [...] wraz z naczepą, przeprowadzonej na parkingu strzeżonym przy ul. [...] w Ł. w postępowaniu prowadzonego przez Policję ustalono, iż kierowca wykonujący transport drogowy w imieniu firmy H. J. wspólnik "[...]" s.c., używał niedozwolonego wyłącznika tachografu zamontowanego w pojeździe. Na miejscu kontroli był obecny właściciel pojazdu H. J., który został przesłuchany w charakterze strony. Sporządzono dokumentację fotograficzną oraz zabezpieczono przedstawiony przez kierowcę materiał dowodowy, w tym wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy wydaną dla H. J. wspólnika s.c. [...]". Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., na H. J. nałożono karę w wysokości 15000 złotych.
W toku postępowania wyjaśniającego, na podstawie przedstawionej w dniu [...] września 2008 r. umowy spółki cywilnej ustalono, iż H. J. wspólnie z żoną M. J., od 1998 r. prowadzą działalność w zakresie krajowego transportu drogowego. Faktury za wykonywanie usług transportowych, wystawiane były na spółkę cywilną. W 2003 r. H. J. uzyskał licencję na wykonywanie transportu drogowego. Podczas przesłuchania w toku postępowania zeznał, iż we wniosku o wydanie licencji transportowej wpisani byli oboje z żoną i nie był mu znany powód dlaczego tylko on został wpisany do licencji. W dniu [...] czerwca 2009 r., strona dostarczyła jako dowód w sprawie, fakturę wystawioną [...] marca 2008 r. przez "[...]" s.c. W wyniku postępowania wyjaśniającego ustalono, iż drugi wspólnik spółki cywilnej "[...]", nie posiadał wymaganej licencji.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., wszczęto postępowanie wobec M. J. wspólnika s.c. "[...]". W postanowieniu pouczono M. J. o obowiązku powiadomienia organu administracji o każdej zmianie adresu. Postanowienie zostało doręczone M. J. na znany adres ul. [...], zostało przez stronę odebrane i na to postanowienie M. J. złożyła zażalenie podając w nim ten sam adres - ul. [...].
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na M. J. wspólnika s.c. "[...]" karę pieniężną w wysokości 8000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Decyzja została doręczona stronie w trybie art. 44 k.p.a. w dniu [...] września 2009 r. na znany organowi adres ul. [...].
Pismem z dnia [...] listopada 2009 r., strona złożyła wniosek o przesłanie kopii decyzji z dnia [...] września 2009 r., na jej aktualny adres – ul. [...] Zgodnie z wnioskiem kopię decyzji doręczono w dniu [...] listopada 2009 r. na wskazany adres.
Dnia [...] grudnia 2009 r. (data nadania), strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2009 r., nakładającej na nią karę pieniężną. W uzasadnieniu podniosła, iż jej zdaniem wobec obowiązywania w dacie kontroli wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie VI SA/Wa 1633/06, korzystnego dla strony, niesłusznym było wszczęcie wobec niej postępowania oraz nałożenie kary pieniężnej.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podkreślił, iż strona nie odebrała korespondencji zawierającej zaskarżoną decyzję, zaś prawidłowo awizowana przesyłka została uznana za doręczoną w dniu [...] września 2009 r. na adres znany organowi, zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] października 2009 r. Wskazał, iż strona nadając odwołanie w dniu [...] grudnia 2009 r., uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto brak wniosku o jego przywrócenie musiało skutkować stwierdzeniem uchybienia terminu.
Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r., M. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 44 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. podnosząc, iż złożyła odwołanie w terminie 7 dni od otrzymania wezwania do zapłaty kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych. Wyjaśniła ponadto, iż będąc w siedzibie Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, uzyskała informację, iż decyzja została wysłana do niej pocztą. Podniosła, iż nikt w siedzibie organu I instancji nie poinformował jej na jaki adres decyzja została skierowana, ani o fakcie dwukrotnego awizowania przesyłki. Dodatkowo podkreśliła, iż organ został poinformowany o zaprzestaniu prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej pod wskazanym adresem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślił, iż jedyna informacja strony skarżącej o zmianie adresu do korespondencji, została przekazana do organu w dniu [...] listopada 2009 r. w piśmie żądającym przesłania kopii decyzji z [...] września 2009 r., czyli dopiero po dacie dwukrotnego awizowania przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.
Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.
Spór pomiędzy Głównym Inspektorem Transportu Drogowego i M. J. sprowadza się do rozumienia obowiązku strony w postępowaniu administracyjnym wynikającego z art. 41 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu.
Organ administracji wszczynając z urzędu postępowanie administracyjne w stosunku do M. J. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. pouczył stronę o obowiązku powiadomienia organu administracji o każdej zmianie adresu (art. 41 § 1 k.p.a.). Postanowienie doręczono na adres - ul. [...] i zostało przez skarżącą odebrane oraz zaskarżone zażaleniem, które wpłynęło do organu [...] czerwca 2009 r. z podaniem adresu strony - ul. [...]. Nadto z akt sprawy administracyjnej wynika, że po złożeniu zażalenia organ administracji skierował do M. J. wezwanie z [...] lipca 2009 r. również na adres ul. [...] i wezwanie to zostało na ten adres doręczone skarżącej. Zatem również i na ten adres przesłano skarżącej decyzję organu I instancji i przesyłka została doręczona w trybie art. 44 k.p.a.
Jak się jednak okazało M. J. w między czasie, z naruszeniem obowiązku powiadomienia organu administracji o zmianie adresu (art. 41 § 1 k.p.a.), zmieniła swój dotychczasowy adres z ul. - ul. [...], powiadamiając o tym organ administracji dopiero w piśmie z [...] listopada 2009 r. żądającym przesłania kopii decyzji z [...] września 2009 r.
Twierdzenie M. J. o wcześniejszym informowaniu organu administracji o zmianie adresu nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W takiej sytuacji nie można zarzucić organowi, że zgodnie z art. 41 § 2 k.p.a. (w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny) doręczył skarżącej decyzję na znany w dacie dokonania tej czynności adres – [...]– gdyż nie posiadał wiedzy o zmianie adresu przez skarżącą.
Decyzja z dnia [...] września 2009 r. została sporządzona na piśmie, a więc zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.).
M. J. złożyła odwołanie [...] listopada 2009 r. (data nadania), a więc po upływie terminu do jego złożenia wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. W związku z tym organ odwoławczy zasadnie zastosował przepis art. 134 k.p.a. stwierdzając postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekła jak w sentencji wyroku.