Uzasadnienie
Postanowieniem z 2 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym zawarła m.in. wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego, pismem Sądu z 9 lutego 2016 r. przesłano skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie prawnej (PPPr) i wezwano do wypełnienia przedmiotowego formularza przez osoby uprawnione do reprezentowania spółki - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie doręczono skarżącej 13 lutego 2016 r. - zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy. Skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza, w związku z powyższym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2016 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Następnie skarżąca pismem z dnia 10 marca 2016 r. wniosła sprzeciw od ww. zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do niniejszego pisma ponowie nie załączyła wypełnionego formularza stwierdzając, że żadnego formularza o przyznanie prawa pomocy nie otrzymała. Postanowieniem Sądu z dnia 16 maja 2016 r., pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła w terminie otwartym zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W argumentacji wniosku, jako przyczynę uchybienia termin skarżąca podała brak znajomości prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej z dnia 24 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, albowiem uchybienie terminowi, o którego przywrócenie skarżąca wnosi, nie powoduje w istocie dla niej ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 października 2009 r., o sygn. akt II FZ 421/09, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, że przepisy p.p.s.a. nie zakreślają żadnych terminów, które zawężałyby okres, w jakim strona może wystąpić z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W tym kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z treści powołanej jednostki redakcyjnej jednoznacznie wynika zatem, że strona ma możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w każdym momencie postępowania sądowoadministracyjnego. Jedyną sytuacją, kiedy złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w toku postępowania sądowoadministracyjnego doznaje ograniczenia, jest sytuacja, w której wniosek taki złożony jest po bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W takim bowiem wypadku pozostaje on bez wpływu na wezwanie do jego uiszczenia (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 maja 2010 r., o sygn. akt II FSK 1003/10, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, gdyż wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w skardze.
W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej z dnia 24 maja 2016 r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, a tym samym podlega on odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd podkreśla, że powyższa okoliczność nie ma żadnego wpływu na prawo skarżącej do złożenia w niniejszej sprawie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr. Należy mieć również na uwadze fakt, że w sprawie nadal nie został ostatecznie rozpoznany wcześniej złożony wniosek skarżącej w tej sprawie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 2 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.