Uzasadnienie
Ustanowiony z urzędu w niniejszej sprawie pełnomocnik - radca prawny K. P. wniósł o przyznanie mu kosztów nieopłacanej pomocy prawnej za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 19 maja 2016 roku. Na powyższej rozprawie Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Krajowej Rady Notarialnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3117/13 uchylił zaskarżony wyrok, oddalił skargę oraz zasądził od Z. N. na rzecz Krajowej Rady Notarialnej 280 złotych tytułem kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). W myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Tym samym w niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia radcy prawnemu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 roku, poz. 490).
Stosownie do treści § 16 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wynika z tego, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści. Takie oświadczenie pozwala bowiem określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II GZ 133/09 LEX nr 563521).
Wymaga przy tym podkreślenia, że brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. II OZ 17/15 LEX nr 1640576, z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. I OZ 390/08 LEX nr 493827, z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. I OZ 615/08 LEX nr 527807).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że zarówno zgłoszony przez radcę prawnego K. P. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, jak też analogiczny wniosek zawarty w piśmie z dnia 25 lipca 2016 roku nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 16 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
Brak oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, wywołuje zatem skutek w postaci odmowy przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji