Uzasadnienie
K. z siedzibą w W. (dalej: "Wnioskodawca") pismem z 11 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) złożyła stanowisko w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy dokonania zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wnosząc jednocześnie o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika. Do przedmiotowego pisma załączono wydruk informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień 3 czerwca 2015 r.
Z uwagi na fakt, że załączony do pisma wydruk nie wykazywał sposobu reprezentacji ani osób upoważnionych do reprezentacji Wnioskodawcy na dzień złożenia wniosku wezwaniem z 2 lutego 2016 r. zwrócono się do wnioskodawcy o uzupełnienie stwierdzonych braków formalnych przez złożenie oryginału lub poświadczonej notarialnie za zgodność z oryginałem kopii odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego celem wykazania zasad reprezentacji i osób uprawnionych do reprezentacji na dzień złożenia wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sądowych sprawy, przedmiotowe wezwanie zostało doręczone Wnioskodawcy 4 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 238 akt sądowych).
Wnioskodawca pismem z 15 lutego 2016 r. nadesłał odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku. W treści pisma Wnioskodawca wskazał, że przekroczenie terminu do usunięcia braku formalnego wniosku wynikło z faktu, iż korespondencja błędnie i omyłkowo, wraz z inną korespondencją, przekazana została na biurko radcy prawnego nieobecnego w pracy w dniach 1-12 lutego 2016 r. z powodu choroby dziecka, a następnie urlopu związanego z feriami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wprowadził zasadę, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a., który w § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy wnioskodawca w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (por. B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 211). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne w przypadku lekkiego choćby niedbalstwa. Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14, oraz z 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy odnotować, że z akt sądowych sprawy wynika, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika zostało prawidłowo doręczone 4 lutego 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 238 akt sądowych). Tym samym termin uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego upływał 11 lutego 2016 r. Oryginał odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego został nadesłany przez Wnioskodawcę dopiero 15 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego), tj. po upływie terminu do dokonania tej czynności. Jednocześnie Wnioskodawca niedochowanie terminu uzupełnienia braku formalnego skargi tłumaczy błędnym i omyłkowym przekazaniem wezwania do uzupełnienia braków wniosku wraz z inną korespondencją na biurko nieobecnego radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że w ocenie Sądu Wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu. Wnioskodawca wskazał co prawda, że uchybienie terminowi wynikało z błędu pracownika bądź pracowników odpowiadających za obieg korespondencji oraz nieobecności radcy prawnego, niemniej jednak należy zauważyć, że za prawidłową organizację pracy odpowiada pracodawca (tu: Wnioskodawca) i to on ponosi odpowiedzialność za prawidłowy obieg korespondencji czy organizację zastępstw pracowników na czas ich nieobecności. Dodatkowo należy odnotować, że uzupełnienie braku formalnego złożonego wniosku nie wiązało się po stronie Wnioskodawcy z koniecznością działania przy pomocy radcy prawnego i terminowe przygotowanie pisma wraz z dokumentacją mającą na celu usunięcie stwierdzonych braków formalnych mogło zostać wykonane przez innych pracowników Wnioskodawcy. Na marginesie powyższego należy również zauważyć, że radca prawny, którego nieobecność miała stanąć na przeszkodzie terminowego usunięcia braków formalnych wniosku, nie został zgłoszonych w niniejszym postępowaniu jako pełnomocnik Wnioskodawcy, a pismo z 15 lutego 2016 r. zostało podpisane przez Prezydenta Wnioskodawcy, co zdaniem Sądu jednoznacznie wskazuje, że udział nieobecnego w pracy w dniach 1-12 lutego 2016 r. radcy prawnego nie miał decydującego wpływu na możliwość usunięcia braków formalnych wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika.
Z powyższych względów, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.