Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 listopada 2012 r. M. W. (skarżący w niniejszej sprawie), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za uniemożliwienie kontroli.
Pismem z dnia 31 stycznia 2013 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. z dnia [...] marca 2012 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie w/w decyzji spowoduje znaczne w skutkach i nieodwracalne pogorszenie obecnej sytuacji finansowej z utratą płynności finansowej przedsiębiorstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do § 3, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że artykuł art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. rozszerza możliwość udzielenia ochrony tymczasowej skarżącemu w stosunku do aktów wydanych zarówno w drugiej, jak i pierwszej instancji, a także tych, co do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym (B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005., str.169).
W związku z powyższym dopuszczalny jest wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w S. z dnia [...] marca 2012 r jako aktu wydanego przez organ I instancji.
Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Z powyższych regulacji wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).
Na okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie nie może służyć jedynie stwierdzenie, że jej wykonanie spowoduje znaczne w skutkach i nieodwracalne pogorszenie obecnej sytuacji finansowej z utratą płynności finansowej przedsiębiorstwa. Taka argumentacja nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji ani ze względu na ryzyko powstania znacznej szkody, ani z uwagi na niebezpieczeństwo wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, a twierdzenia te powinny zostać poparte stosownymi dokumentami (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, niepubl.).
Oceniając argumentację przedstawioną we wniosku Sąd stwierdza, że jest ona niewystarczająca do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.