Uzasadnienie
P. sp. z o.o. – P. sp. j. z siedzibą w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2017 r. nr [...], w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja pozbawia Spółkę prawa wyłącznego wynikającego z patentu oraz uprawnień z nim związanych. Zdaniem skarżącej wykonanie decyzji umożliwi osobom trzecim, w tym konkurentom Spółki, korzystanie z wynalazku objętego patentem oraz swobodną produkcję i sprzedaż nadproży objętych prawem ochronnym bez możliwości ubiegania się od osób trzecich zwrotu nienależnie uzyskanych korzyści i ewentualnego odszkodowania w przypadku uchylenia decyzji organu.
W ocenie skarżącej wprowadzenie na rynek produktów wytworzonych z naruszeniem patentu może oprócz utraty zysków ze sprzedaży doprowadzić do utraty renomy oryginalnego wyrobu. Skarżąca wskazała ponadto, że udzieliła licencji na korzystanie ze spornego patentu, a jego unieważnienie spowoduje, że Spółka nie będzie mogła domagać się opłaty z tytułu udzielenia licencji, a licencjobiorca będzie mógł domagać się zwrotu poniesionej dotychczas opłaty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uznając, że skarżąca wykazała istnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez uczestnika postępowania- R. Sp. z o.o. z siedzibą w C., który wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i odmowę wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 194/18, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2018 r. i przekazał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższy przepis uznać należy, że chodzi w tym przypadku o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, nie publikowany). Jednakże podkreślania wymaga, że ciężar wykazania istnienia przesłanek zastosowania powołanego przepisu spoczywa na skarżącym składającym wniosek. Powyższe wynika z samego przepisu i zostało potwierdzone obowiązującym orzecznictwem. Jak stwierdził NSA w postanowieniu z dnia 16 marca 2005 r., sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji (podobnie postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1506/04).
Skoro, stosownie do przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, tak więc nie jakiejkolwiek lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli takich, których nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, to stwierdzić należy, że towarzyszące złożonemu wnioskowi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności, trudno odnieść do przesłanek określonych treścią ww. przepisu. Skarżąca nie wyjaśniła bowiem na czym miałaby polegać znaczna szkoda w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wprawdzie unieważnienie patentu może mieć wpływ na sytuację ekonomiczną spółki, może też skutkować brakiem opłat za korzystanie z wynalazku, czy też, jak podano, umożliwić podmiotom trzecim ingerowanie w stworzony przez nią wynalazek, jednakże okoliczności te nie zostały poparte przez skarżącą konkretnymi danymi finansowym.
Nie zostało wyjaśnione bowiem, jak prawo do patentu przekładało się na czerpanie konkretnych korzyści ekonomicznych przez spółkę, których została ona na skutek wydanej decyzji pozbawiona, bądź jakichkolwiek innych korzyści majątkowych związanych z wynalazkiem. Trudno jest mówić, by uzasadnienie tych okoliczności stanowiło powoływanie się przez spółkę na utratę prawa wyłącznego do patentu i związane z tym wprowadzenie na rynek nadproży wytwarzanych przez innych producentów. W gruncie rzeczy argumentacja wniosku odnosząca się do wystąpienia przesłanek określonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., mających świadczyć o zasadności przyznania skarżącej ochrony tymczasowej, charakteryzuje się stosunkowo wysokim poziomem ogólności oraz daleko idącym deficytem. We wniosku skarżąca powołała się na kwestie związane ze spadkiem dochodów wynikających ze zmniejszenia sprzedaży wytwarzanych produktów oraz na uniemożliwienie dochodzenia roszczeń od podmiotów trzecich.
Brak jednak we wniosku poparcia tych oświadczeń danymi ekonomicznymi obrazującymi chociażby stan produkcji w Spółce w oparciu o rozwiązanie objęte wynalazkiem, czy też wskazujących na osiągane dochody. Przy tak sformułowanym wniosku, nie można założyć, że skutki jakie powstaną w wyniku braku możliwości ingerowania spółki w działania podmiotów trzecich będą nieodwracalne, a szkoda jaką ona poniesie będzie nie do usunięcia.
W ocenie Sądu argumentacja wniosku odnosząca się do wystąpienia przesłanek określonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uzasadnia przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.