Uzasadnienie
Skarżący D. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 30 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 120 zł, stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193). Niniejsze wezwanie zostało wysłane na podany w skardze adres i zostało odebrane przez J. W. (teściową skarżącego) dnia 8 sierpnia 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 9 akt sądowych).
Dnia 4 września 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, jak również dokonał wpłaty kwoty 120 zł. Uzasadniając wniosek podał, że mieszka i pracuje za granicą, a do Polski przyjeżdża w odstępach miesięcznych. Z tego też względu podał adres dla doręczeń korespondencji sądowej w Polsce. Dodał również, że pod podanym adresem mieszka starsza, schorowana osoba, która bez jego upoważnienia odebrała przesyłkę, nie powiadamiając go o powyższym. Wezwanie zostało mu doręczone kiedy przyjechał do kraju tzn. 3 września 2013 r. wraz z inną korespondencją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).
Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 art. 87 p.p.s.a stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Odnosząc się do terminu złożenia omawianego wniosku, Sąd za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu przyjął dzień 3 września 2013 r. tj. dzień przekazania wezwania do uiszczenia wpisu. W konsekwencji Sąd uznał, że termin do złożenia wniosku został zachowany.
Kryterium braku winy o jakim mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P.
Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12).
Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, dlatego też jego wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Wykazane przez skarżącego okoliczności świadczyć mogą jedynie o niedochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Zauważyć należy, iż wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało wysłane na wskazany w skardze adres. Korespondencję odebrał 8 sierpnia 2013 r. dorosły domownik – teściowa skarżącego. W dniu 4 września 2013 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sadowego od skargi, nadto tego samego dnia uiścił wpis sądowy od skargi.
Tym samym warunek, o którym mowa w § 4 art. 87 p.p.s.a. został spełniony – skarżący równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu dokonał czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie.
W ocenie Sądu to, że kierowana do skarżącego przesyłka nie została mu przekazana tak, aby dochował terminu do dokonania określonej w wezwaniu czynności oznacza, że skarżący nie zadbał o należyte informowanie go przez domowników o korespondencji kierowanej do niego przez Sąd. Nadto nie przekazał domownikom, iż nie mogą oni odbierać przesyłek skierowanych do skarżącego, jak również nie złożył stosownego zastrzeżenia pocztowego w zakresie niedoręczania przesyłek niektórym domownikom. Skutki wszelkich zaniedbań osoby, która podjęła się oddania pisma adresatowi (w przedmiotowej sprawie zbyt późne przekazanie wezwania do uiszczenia wpisu sadowego od skargi) obciążają skarżącego. Nie uzgadniając z domownikami sposobu informowania o korespondencji, skarżący wziął na siebie ryzyko uchybienia terminowi, bowiem wnosząc skargę powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji z sądu na podany w skardze adres. Nadto do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wpłynęło pismo informujące o zmianie podanego w skardze adresu, adresu dla doręczeń, czy miejsca zamieszkania za granicą.
W tym stanie rzeczy należało, stosownie do art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a orzec jak na wstępie.