Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną F. S.A. z siedzibą w L. (skarżącej w niniejszej sprawie) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2042/11, wydanego w sprawie ze skarg F. S.A. z siedzibą w L. na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r.: nr [...] w przedmiocie wycofania z obrotu wyrobu budowlanego, nr [...] w przedmiocie zakazu dalszego przekazywania wyrobu budowlanego.
Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone profesjonalnemu pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 października 2012 r. (k. 117).
Pismem nadanym na poczcie w dniu 6 listopada 2012 r. (k. 126) pełnomocnik skarżącej złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie z dnia 4 października 2012 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że od 1 października 2012 r. do 29 października 2012 r. był na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby, a korespondencja została odebrana z uwagi na fakt, iż pełnomocnik prowadzi kancelarię w miejscu swojego pobytu, a tym samym będąc na zwolnieniu lekarskim przebywał w miejscu doręczania korespondencji. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik strony skarżącej dołączył dwa zwolnienia lekarskie stwierdzające jego niezdolność do pracy w okresie od 1 października 2012 r. do 15 października 2012 r. oraz od 16 października 2012 r. do 29 października 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływnie terminu jest bezskuteczna.
Jednakże w świetle postanowień art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W świetle przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie zawierającym przedmiotowy wniosek należy, stosownie do § 2 powołanego artykułu uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Z akt sprawy wynika, iż korespondencja zawierająca postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2012 r. odrzucające skargę kasacyjną, została odebrana przez profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej w dniu 23 października 2012 r. zatem termin do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie upływał w dniu 30 października 2012 r.
Podkreślenia wymaga, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia z dnia 4 października 2012 r. wynika, że korespondencja zawierająca to postanowienie została złożona w dniu 19 października 2012 r. w Urzędzie
Pocztowym L. [...] i odebrana tam osobiście przez pełnomocnika w dniu 23 października 2012 r. Ponadto korespondencja sądowa była adresowana na wskazany przez pełnomocnika adres prowadzonej przez niego kancelarii tj. ul. L. [...],[...] L., natomiast wpisany na zwolnieniu lekarskim adres jako miejsce pobytu pełnomocnika w okresie trwania niezdolności do pracy to: ul. D. [...],[...] L.. Pełnomocnik strony skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu podał, że odebrał korespondencję ponieważ będąc na zwolnieniu lekarskim przebywał w miejscu doręczania korespondencji, a kancelarię prowadzi w miejscu swojego pobytu. Twierdzenia pełnomocnika są więc sprzeczne z powyższymi ustaleniami.
Wskazać również należy, że jak wynika z załączonych do wniosku zwolnień lekarskich i zamieszczonych w tam wskazań lekarskich pełnomocnik strony skarżącej w czasie ich trwania mógł chodzić. Ponadto termin na złożenie zażalenia upływał w dniu 30 października 2012 r. a zwolnienie lekarskie obejmowało okres do 29 października 2012 r.
Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). Podkreślić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu może zatem nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1254/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2044/09, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 2049/09).
Kryteria te są jeszcze surowsze w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 745/98, LEX 42023). Osoby te zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. W świetle powyższego brak jest podstaw, by przyjąć, iż pełnomocnik strony skarżącej uprawdopodobnił, iż skarżąca za uchybienie terminu winy nie ponosi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.