Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] nakładającą na A. W. i A. W. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania lub używania w pojeździe taksometru.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego w związku z art. 18 ust. 5 lit. a, b i c, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późn. zm., zwana dalej ustawą o transporcie drogowym) oraz Ip. 2.9 pkt 1, 2 i 3 załącznika do powyższej ustawy.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b i c ustawy o transporcie drogowym.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. W. i A. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organowi zarzucono w skardze m.in. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W obszernym uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym strona skarżąca podniosła m.in., iż zakazanie przedsiębiorcy posiadającemu licencję (lub zezwolenie) na wykonywanie transportu drogowego umieszczania na pojeździe oznaczenia z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oznaczałoby naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności jej prowadzenia oraz równości konkurencji co stanowiłoby o niezgodności tego przepisu z zapisami art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.
Strona skarżąca wniosła jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny złożonego przez O. wniosku w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Do skargi załączono kopię pierwszej strony wspomnianego wniosku, na którym odciśnięta została prezentata Trybunału Konstytucyjnego, z której wynika, iż został złożony w dniu 18 września 2007 r.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, niezależnie od wniosku strony skarżącej, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu 18 września 2007 r. O. w W. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie, że art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym jest niezgodny z art. 2, 20, 22 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz, że art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Przedmiotowy wniosek otrzymał w Trybunale Konstytucyjnym sygnaturę TW 32/07.
W sprawie niniejszej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania lub używania w pojeździe taksometru. Podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzone w trakcie kontroli, naruszenie przez stronę skarżącą art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym.
W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP jednego z przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji - Sąd uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zawieszenie bowiem niniejszego postępowania stwarza podstawę do zapobiegnięcia późniejszemu wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a) k.p.a. Stwierdzenie zaś w toku niniejszej sprawy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego obliguje Sąd do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Podejmując aktualne rozstrzygnięcie Sąd rozważał także, czy zawieszenie postępowania jest uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej.
Oceniając powyższe okoliczności w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki Sąd uznał, iż celowe jest zawieszenie postępowania, gdyż przed tutejszym Sądem toczy się aktualnie kilkanaście postępowań ze skarg na decyzje wydane na tej samej podstawie materialnoprawnej.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku sprawy sygn. TW 32/07 toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym, a zatem uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.