Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1773/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości dnia [...] marca 2014 r. oraz poprzedzającą ją uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. i uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w K. z dnia [...] grudnia 2013 r. w punkcie trzecim sentencji wyroku zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W orzeczeniu tym omyłkowo wpisano kwotę 200 złotych, zamiast kwoty 457 złotych, obejmującej, stosownie do art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) koszty zastępstwa procesowego (240 złotych według norm przepisanych oraz 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za udzielenie pełnomocnictwa) oraz kwotę 200 zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego.
Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku błędy rachunkowe, w tym polegające – jak w niniejszym przypadku – na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 418; postanowienie NSA z 30 listopada 2010 r. I FSK 1953/09).
Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania złożony przez pełnomocnika strony skarżącej, jako przedwcześnie wniesiony podlega oddaleniu. Jak bowiem stanowi art. 157 § 1 p.p.s.a. termin do zgłoszenia wniosku o uzupełnienie wyroku podlegającego tak jak w niniejszej sprawie doręczeniu z urzędu – rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia wyroku stronie. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, zdarzenie powyższe otwierające bieg wskazanego terminu jeszcze nie zaistniało, co uniemożliwiło jego merytoryczne rozpoznanie.
Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 oraz art. 157 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.