Uzasadnienie
Skarżąca – A. J., reprezentowana przez adwokata, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, którą Sąd postanowieniem z [...] lipca 2017 r. odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z zachowaniem trybu i terminu pełnomocnik skarżącej złożył na powyższe postanowienie skargę kasacyjną.
Sąd zarządzeniem z 13 września 2017 r. wezwał pełnomocnika skarżącej do opłacenia skargi kasacyjnej.
W otwartym terminie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej skarżąca zażądała przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z uwagi na to, że nadesłany przez skarżącą wniosek o przyznanie prawa pomocy zawierał braki formalne, m.in. nie został przez skarżącą podpisany, Starszy referendarz sądowy (dalej "Referendarz") wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia jego braków formalnych, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Z zachowaniem terminu pełnomocnik skarżącej przesłał do Sądu wypełniony formularz PPF oświadczając przy tym, że nie został on przez skarżącą podpisany, gdyż przebywa ona poza granicami kraju i podpisze go niezwłocznie po powrocie do kraju.
Referendarz zarządzeniem z 15 stycznia 2018 r. – w oparciu o art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania.
Z zachowaniem trybu i terminu pełnomocnik skarżącej sprzeciwił się powyższemu zarządzeniu zarzucając, że to rozstrzygnięcie jest przedwczesne. Stwierdził, że wobec informacji o pozostawaniu skarżącej poza granicami kraju, skarżąca powinna była zostać ponownie wezwana do podpisania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy, przy czym zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie takiego prawa składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
W niniejszej sprawie, skarżąca jest reprezentowana przez adwokata i pomimo skutecznego wezwania go 23 listopada 2017 r. do prawidłowego wypełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz podpisania go przez skarżącą, formularz PPF nie został podpisany. Pełnomocnik skarżącej oświadczył jedynie, że skarżąca przebywa poza granicami kraju i podpisze wniosek niezwłocznie po powrocie do kraju.
Sąd stwierdza, że w tym stanie rzeczy, Referendarz zaskarżonym zarządzeniem zasadnie pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż jego brak formalny nie został uzupełniony w ustawowym, siedmiodniowym terminie przewidzianym na tą czynność. Jednocześnie Sąd zauważa, że samo oświadczenie, że skarżąca przebywa poza granicami kraju, w żadnym razie nie rodzi po stronie Referendarza oraz Sądu obowiązku ponownego wzywania skarżącej do złożenia podpisu, tym bardziej, że wniosek o przyznanie prawa pomocy można złożyć w każdym czasie.
Z uwagi na wskazaną okoliczność, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.