Uzasadnienie
Skarżący – A. S., reprezentowany przez adwokata, z zachowaniem trybu i terminu wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze został zawarty wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym: 1.000 złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi; 100 złotych tytułem uiszczonej opłaty za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 16 stycznia 2014 r.; 3.600 złotych tytułem wynagrodzenia adwokata stanowiące sześciokrotność stawki minimalnej wynikającej z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490) oraz 17 złotych tytułem uiszczonej opłaty skarbowej za udzielone pełnomocnictwo.
Na rozprawie przed Sądem dnia 2 października 2015 r. stawił się skarżący wraz z radcą prawnym, któremu udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go na rozprawie. Radca prawny przedstawił Sądowi do wglądu bilety na kwotę 176,80 złotych i wniósł o zasądzenie także tej kwoty na rzecz skarżącego od organu jako poniesionej w związku z podróżą do Sądu.
Sąd wyrokiem z 2 października 2015 r. uwzględnił rzeczoną na wstępie skargę. W związku z tym w pkt 2 wyroku Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 1.617,00 złotych. Jako podstawę swojego działania wskazał art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490), dalej rozporządzenie.
Jednocześnie Sąd podał, że nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie wynagrodzenia na rzecz pełnomocnika w żądanej wysokości (3.600 złotych), ponieważ pełnomocnik ów reprezentował skarżącego dopiero na etapie postepowania sądowego, a także wniosku o zwrot kosztów podróży z uwagi na treść art. 205 § 2 p.p.s.a.
Pełnomocnik skarżącego – adwokat, z zachowaniem terminu wniósł zażalenie na pkt 2 ww. wyroku, które zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 20 kwietnia 2016 r. (IIGZ 302/16) uwzględnione. Sąd kasacyjny przekazując Sądowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania w zakresie kosztów postępowania wskazał, że w pewnym czasie dominował pogląd, że wydatkiem pełnomocnika nie są koszty jego podróży do sądu. Jednakże stanowisko to poddano rewizji, a to w związku z uchwałą Sądu Najwyższego z 18 lipca 2012 r. (III CZP 33/12) i obecnie do wydatków profesjonalnego pełnomocnika, o których mowa w art. 205 § 2 p.p.s.a., zalicza się koszty jego przejazdu do sądu, gdyż wydatki te są wręcz typowymi wydatkami ponoszonymi przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego stronę w postępowaniu sądowym.
Jednocześnie NSA podał, że pełnomocnik skarżącego udokumentował owe wydatki, co potwierdza protokołu z rozprawy. Reasumując NSA wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie kosztów postępowania WSA raz jeszcze odniesie się do wniosku w omawianym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając wniosek o zasądzenie kosztów postepowania, zważył co następuje
NSA uchylając zapadły w niniejszej sprawie wyrok w zakresie zasądzonych nim kosztów postępowania polecił Sądowi I instancji, aby raz jeszcze odniósł się do zgłoszonego na rozprawie wniosku o zasądzenie kwoty 176,80 złotych.
Jak wynika z akt (k.
39) pełnomocnik skarżącego, który stawił się na rozprawie przed WSA, wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kwoty 176,80 złotych, która została przez niego udokumentowana okazaniem biletów na podróż do Sądu.
W niniejszej sprawie skarżącego reprezentuje profesjonalny pełnomocnik – adwokat. Nadto skarżący upoważnił do reprezentowania swojej osoby na rozprawie radcę prawnego. Wobec tego zastosowanie w sprawie będzie miał art. 205 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem do niezbędnych kosztów przedmiotowego postępowania zaliczyć należy: 17 złotych poniesione tytułem opłaty skarbowej za udzielone adwokatowi pełnomocnictwo - k. 12; wynagrodzenie adwokata przy uwzględnieniu, że nie może ono być jednak wyższe niż stawka opłaty określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia - 600 złotych oraz przy ustaleniu, że zaczął on reprezentować skarżącego dopiero przed sądem, a także koszty sądowe - 1.000 złotych (wpis od skargi – k. 25). Nadto do niezbędnych kosztów tego postępowania należy zaliczyć wydatek radcy prawnego w udokumentowanej na rozprawie kwocie 176,80 złotych, poniesionej tytułem kosztu podróży do Sądu.
W związku z powyższym Sąd - mając na uwadze wytyczne NSA zawarte w postanowieniu z 20 kwietnia 2016 r. oraz wskazane i udokumentowane wydatki stwierdza, że w niniejszej sprawie skarżącemu od organu przysługuje zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 1.793,80 złotych.
Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji.