Orzeczenie NSA w Warszawie (przed reformą)z 16 października 1995 r., sygn. akt VI SA 1/95

Teza

1. 1. Podjęcie uchwały z naruszeniem wymogów art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 10 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. nr 122 poz. 593/ odbiera jej prawną skuteczność, a w konsekwencji - stosownie do art. 2a ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym oraz o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 4 poz. 8 ze zm./ w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ odbiera temu Sądowi możliwość podjęcia uchwały stanowiącej odpowiedź na postawione pytanie prawne.
2. 2. Przedmiotem pytania prawnego winno być zagadnienie prawne postawione w sposób możliwie ogólny. Nie może to być "zapytanie" o treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

W trybie cytowanego art. 2a ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (...) /także w trybie art. 18 ust. 2 nowej ustawy/, sąd administracyjny nie może zastępować organu odwoławczego, naruszyłby bowiem wówczas nie tylko przewidziany kodeksem postępowania administracyjnego tok kontroli instancyjnej, ale praktycznie odebrałby również stronie prawo do skargi.

3. Uchwały Pełnego Składu Kolegium, podejmowane na podstawie art. 22 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, dotyczą sfery orzeczniczej Kolegium i w odróżnieniu od uchwał zgromadzenia ogólnego kolegium /art. 12 tej ustawy/ winny być dokumentowane w sposób przewidziany w procedurze administracyjnej dla orzeczeń.

Znaczy to, że muszą one wymieniać imiona i nazwiska członków kolegium podejmujących uchwałę i zawierać ich podpisy /art. 107 par. 1 Kpa/.

Na tej samej zasadzie muszą zawierać uzasadnienie.