Uzasadnienie
Sabina S. w dniu 31 marca 1999 r. złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i ZSRR. Ponieważ wniosek nie został rozpatrzony, w lutym 2000 r. Skarżąca wniosła skargę na bezczynność administracji. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wyjaśnił, iż ponieważ nazwisko Skarżącej nie figuruje ewidencji archiwum MSWiA gdzie organ administracji zwrócił się w kwietniu 2000 r., a więc już po otrzymaniu skargi, konieczne są dalsze poszukiwania archiwalne, także poza granicami kraju. Kierownik Urzędu zamierza je przeprowadzić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że sprawa Skarżącej toczy się opieszale, przy czym w aktach administracyjnych sprawy nie można zaleźć odpowiedzi, co opieszałość tę spowodowało. Kodeks Postępowania Administracyjnego jasno wskazuje, iż załatwienie sprawy powinno nastąpić w ciągu miesiąca od daty złożenia wniosku, a w sprawie skomplikowanej - w ciągu dwóch miesięcy /art. 35 par. 3 Kpa/. Artykuł 36 tegoż aktu przewiduje nadto, iż o każdym wypadku braku załatwienia sprawy w terminie organ administracji sam, wyprzedzająco, powinien zawiadomić stronę i podać jej nowy termin załatwienia sprawy oraz wyjaśnić przyczyny zwłoki, /nawet jeśli jest to niezależne od organu/. Artykuł 38 Kpa przewiduje, iż pracownik organu, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 36 Kpa - podlega odpowiedzialności porządkowej, dyscyplinarnej albo przewidzianej w innych przepisach prawa.
Jest ewidentne, że powinności organu administracji wynikające z cytowanych przepisów Kpa nie były dopełnione. Zwłoka w sprawach podobnego rodzaju jest szczególnie naganna, ponieważ uprawnienia kombatanckie dają prawo do świadczeń funkcjonalnie należących do świadczeń z zakresu zabezpieczenia społecznego, a więc spełniających funkcje alimentacyjne w szerokim tego słowa znaczeniu, służących sfinansowaniu wydatków na utrzymanie uprawnionego.
W tej sytuacji, na podstawie art. 26 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/ orzeczono jak w sentencji postanowienia.
W kwestii kosztów orzeczenie oparto na art. 55 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368/.