Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 czerwca 2010 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego celem sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku tegoż Sądu z 26 maja 2010 r. o sygn. akt VSA/Wa 846/10.
W dniu 2 września 2010 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga kasacyjna od powyższego wyroku, o czym poinformowano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem o sygn. akt II GSK 1042/10 (k. 107 akt sadowych).
Postanowieniem z 15 września 2010 r. o sygn. akt II GSK 1042/10 Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną.
Pismem z 20 października 2010 r. zatytułowanym "Wniosek o uzupełnienie postanowienia" radca prawny P. W. wystąpił o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego – nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie oświadczył, iż koszty te nie zostały pokryte przez stronę skarżącą nawet w części.
Powyższy wniosek został przekazany przez Naczelny Sąd Administracyjny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – zgodnie z art. 258 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. (k. 119 akt sądowych).
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 250 p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), dalej: rozporządzenie.
Zgodnie z § 15 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4.
W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie zaskarżona została informacja, od której służy skarga do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., do której stosuje się odpowiednio przepisy określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, tj. 240 zł.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik został ustanowiony w czasie, kiedy biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej, celem jej sporządzenia i wniesienia, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, zatem należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 75 % stawki minimalnej.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały opłacone przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji postanowienia.