Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z 7 września 2007 r. sygn. V SA/Wa 425/07 przyznano J. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
W dniu 16 października 2007 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej (pismo ORA – k. 108 akt sądowych).
W dniu 29 października 2007 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna (datowana i nadana w dniu 23 października 2007 r.) sporządzona w imieniu J. S. przez innego profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo – k. 121 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Zgodnie z przepisem art. 263 p.p.s.a. o cofnięciu prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sad administracyjny na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie z faktu złożenia skargi kasacyjnej przez adwokata z wyboru wynika, iż strona może już samodzielnie ponosić koszty związane z udziałem pełnomocnika, a zatem przestały istnieć okoliczności, na podstawie których postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. przyznane zostało skarżącej prawo pomocy.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo pomocy nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej, tak więc wobec powyższych okoliczności i na mocy art. 249 w zw. z art. 263 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.