Uzasadnienie
[...] wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce nr 10 wniosku oświadczył, że nie osiąga dochodów.
Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, iż skarżący nie osiąga dochodów, natomiast środki finansowe oraz opłacanie dwóch profesjonalnych pełnomocników jest pokrywane przez jego rodziców. Poinformował także, iż miesięczne wydatki wnioskodawcy są również pokrywane przez jego rodziców. Skarżący zamieszkuje w pokoju, który znajduje się w nieruchomości należącej do jego ojca, nie posiada rachunków bankowych, ani majątku ruchomego o znacznej wartości.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc w uzasadnieniu, iż oświadczenia wnioskodawcy – złożone na urzędowym formularzu PPF oraz w dodatkowym oświadczeniu – nie mogą być uznane za wyczerpujące i rzetelne. Zauważono bowiem, iż skarżący nie wskazał jaka jest miesięczna wysokość dochodu, którym dysponuje, a który – według jego oświadczeń – osiągają jego rodzice. Ponadto, ani we wniosku złożonym na formularzu PPF ani w dodatkowym oświadczeniu, nie przedstawiono jak kształtują się wydatki wnioskodawcy związane z niezbędnym utrzymaniem. Skoro zatem wnioskodawca nie wskazuje ani wysokości swoich dochodów ani ponoszonych wydatków, które uznać można za niezbędne dla utrzymania, to dokonanie oceny wniosku jest niemożliwe.
W sprzeciwie z dnia [...] kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, iż utrzymuje się on wyłącznie z pomocy rodziców, której wysokość jest jednak trudna do oszacowania. Wskazał także, iż wnioskodawca nie może podjąć zatrudnienia z uwagi na to, że zajmuje się opieką nad małoletnią córką, wobec czego trudno jest oczekiwać by podjął pracę, nie zważając na dobro małoletniego dziecka. Skarżący jest w stanie zaspokajać najbardziej podstawowe potrzeby tylko i wyłącznie dzięki pomocy rodziców, którzy przeznaczają swoje środki finansowe na uiszczenie konkretnych opłat lub też przekazują zakupione produkty w drodze darowizny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") – wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego skutkuje tym, iż traci ono moc a wniosek skarżącego podlega ponownemu rozpatrzeniu.
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Oceniając złożone przez wnioskodawcę oświadczenia, w szczególności wyjaśnienia podniesione w sprzeciwie, Sąd doszedł do przekonania, iż jego sytuacja majątkowa jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wzięto pod uwagę, iż nie osiąga on dochodów z uwagi na to, że sprawuje opiekę nad swoją małoletnią córką. Podstawowe potrzeby życiowe, jak mieszkanie i utrzymanie, zaspokaja dzięki pomocy rodziców, która ma charakter doraźny i jest uzależniona od pojawiających się potrzeb, wobec czego trudno oszacować jej częstotliwość i wysokość.
Nadto uwzględnić należało, iż wnioskodawca nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani majątku ruchomego znacznej wartości. W konsekwencji stwierdzić można, iż sytuacja w jakiej się znajduje wnioskodawca, ze względu na okoliczności życiowe, przemawia za przyjęciem, iż należy on do osób o ograniczonych środkach do życia, dla których poniesienie kosztów sądowych spowodowałoby uszczerbek w środkach koniecznego utrzymania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 254 § 1 i art. 260 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.