Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2006r.
Następnie 6 maja 2008 r. (data złożenia) pełnomocnik z urzędu skarżącego adw. P. G. wniósł skargę kasacyjną, w której wniósł m.in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych za obie instancje. Stawiając się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 stycznia 2009r. wniósł o zasądzenie kosztów postępowania za dwie instancje z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.
W wyniku złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 stycznia 2009r., sygn. akt II GSK 650/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje:
Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wnioski adwokata z 6 maja 2008r. (skarga kasacyjna) i z 21 stycznia 2009 r., (protokół z rozprawy), nie zawierają oświadczenia, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia. Stosowne oświadczenie nie wpłynęło również do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po wydaniu ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2009r W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie o którym mowa winno być wyraźne Nie stanowi oświadczenia to sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi o wypłacenie kosztów z tytułu "nieopłaconej pomocy prawnej", bowiem z natury swej koszty sądowe w sprawie, w której przyznano stronie prawo pomocy - są nieopłacone. Istotne jest natomiast to, czy nie zostały one "zapłacone", co wynika z przywołanego wyżej przepisu § 20 rozporządzenia
W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Dodać należy, iż powyższe stanowisko zajął również Naczelny Sąd 2
Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materia In oprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.