Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2593/12 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał J. P. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu radcę prawnego I. K. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji z dnia 20 maja 2013 r. wniósł Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w W. Pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną od wyroku oraz stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 1795/13.
Pełnomocnik wniósł o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu skargi kasacyjnej i udziale w rozprawie przed NSA oświadczając, że pomoc prawna nie została opłacona.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Przepis § 15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 rozporządzenia oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Na mocy § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stawkę minimalną za czynności radcy prawnego należy obliczyć na podstawie § 6.
Stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA – 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100 % tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł.
Dla wyliczenia wynagrodzenia za zastępstwo procesowe w przedmiotowej sprawie przyjąć należało stawkę określoną na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia.
Pełnomocnik – radca prawny I.K. - prowadził sprawę w pierwszej instancji. Następnie pełnomocnik w terminie przewidzianym w art. 179 p.p.s.a. sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną od wyroku Sądu I instancji przez organ administracji i stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Stosownie do uchwały NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, wynagrodzenie dla pełnomocnika za złożoną odpowiedź na skargę kasacyjną wynosi tyle, ile stawka minimalna za sporządzenie skargi kasacyjnej. Ponieważ w niniejszej sprawie pełnomocnik złożył odpowiedź na skargę kasacyjną oraz stawił się na rozprawę przed NSA należne wynagrodzenie wynosi 75% stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 3 rozporządzenia tj. 1800 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 250 oraz art. 258 §1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.