Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 września 2008r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Wyrokiem z 8 kwietnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. Z. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] czerwca 2008r.
Następnie 2 czerwca 2009 r. (data nadania) pełnomocnik z urzędu strony skarżącej adw. W. S. złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 kwietnia 2009r. Stawiając się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 26 maja 2010r. pełnomocnik skarżącego z urzędu m.in. poparł skargę kasacyjną oraz wniósł o zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy.
Wyrokiem z 26 maja 2010r., sygn. akt II GSK 609/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem oddalił skargę kasacyjną.
Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje:
Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wniosek adwokata z 26 maja 2010r., zawarty w protokole rozprawy, nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia. W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie o którym mowa winno być wyraźne. Nie stanowi oświadczenia to sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi o "zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy". Dlatego też należy uznać wniosek pełnomocnika strony skarżącej za niekompletny w kontekście zacytowanego wyżej przepisu, bowiem wnioskodawca nie zawarł w nim oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub części. Por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2009r., sygn. akt II GZ 133/09.
W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Dodać należy, iż takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.); vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945.
Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.