Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. referendarz sądowych przyznał Skarżącemu W. Z. prawo pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnił od kosztów sądowych oraz ustanowił na jego rzecz radcę prawnego, którym wyznaczona została A.L.-M.
Na rozprawie w dniu 6 marca 2015 r. pełnomocnik Skarżącego wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej Skarżącemu z urzędu. Jednocześnie oświadczyła, że ww. koszty nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Postanowieniem wydanym również 6 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 147,60 zł.
W dniu 18 maja 2014 r. do tut. Sądu pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z 6 marca 2015 r. oraz wniosek o przyznanie wynagrodzenia. Pełnomocnik oświadczyła, że pomoc prawna nie została opłacona w całości ani w części oraz poinformowała, że opinię przesłała Skarżącemu oraz Dziekanowi OIRP w W. Rozpoznając wniosek należało zwarzyć co następuje.
Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2013, poz. 490).
W myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia omawiane stawki są różnicowane wedle przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, iż w niniejszej sprawie od skargi był należny wpis stały wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, dlatego przyjąć należało dla wyliczenia kosztów zastępstwa procesowego stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia.
Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł.
W niniejszej sprawie radca prawny reprezentowała Skarżącego w postępowaniu w pierwszej instancji. Po wydaniu wyroku radca prawny poinformowała Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało na jej rzecz wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W związku z powyższym na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.