Uzasadnienie
W dniu 24 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt V SA/Wa 1613/09 postanowił – na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) – przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r., nr 84, poz. 712) w zakresie, w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i zezwala – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji?".
Zarządzeniem z dnia... lutego 2010 r. o sygn. akt... Prezes Trybunału Konstytucyjnego, mając za podstawę § 24 ust. 2 uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 października 2006 r. w sprawie Regulaminu Trybunału Konstytucyjnego (M. P. Nr 72, poz. 720) w związku z art. 32 ust. 3 ww. ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, zwrócił się o usunięcie, w terminie 14 dni, pod rygorem zwrotu pytania prawnego, braków formalnych pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2009 r. o sygn. akt V SA/Wa 1613/09, poprzez wskazanie, w jakim zakresie odpowiedź na pytanie może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Sądem, w związku z którą zostało postawione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Czyniąc zadość wezwaniu Prezesa Trybunału Konstytucyjnego, Sąd podtrzymuje całość rozważań przedstawionych w uzasadnieniu pytania prawnego, jednocześnie zwracając uwagę na to, w jaki sposób pytanie to zostało sformułowane i umotywowane.
Przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego uzasadnia wniesienie przez I. Sp. z o.o. w W. skargi na rozstrzygnięcie Ministra Rozwoju Regionalnego w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o sygn...., zawarte w piśmie z dnia... października 2009 r. Za podstawę wniesionego środka zaskarżenia uznano treść art. 30c ust. 1 i 2 oraz art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r., nr 84 poz. 712), a także art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 157, poz. 1270 ze zm.). Wskazując na treść art. 30c ust. 3 pkt 1 cytowanej ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo, tj. art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1, art. 87 ust. 1 Konstytucji (Dz.U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.), żądając uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości.
Nie ulega wątpliwości, że przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju budzą wątpliwości z punktu widzenia ich zgodności z Konstytucją RP. Zgodnie bowiem z regulacjami zawartymi w Rozdziale III Konstytucji katalog aktów normatywnych powszechnie obowiązujących na terytorium RP ma charakter zamknięty. Katalog ten precyzyjnie został określony w art. 87 oraz 91 ust. 3 Konstytucji i jedynie wskazane tam akty mają walor aktu normatywnego, tzn. mogą być skierowane do adresata niebędącego jednostką podległą wobec organów je wydających. Przepis prawa powszechnie obowiązującego, odnoszący się do praw i obowiązków adresata, nie może mieć charakteru blankietowego.
Dodatkowo należy dostrzec, iż ustawodawca treścią art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłączył możliwość stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co wykluczyło możliwość stosowania aktu normatywnego, będącego źródłem prawa powszechnie obowiązującego, na rzecz stosowania regulacji, które takim źródłem nie są.
Tak więc, przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że rozstrzygnięcia, mające wpływ na sferę praw i obowiązków, zostały wydane na podstawie Systemu Realizacji Programu Operacyjnego "Kapitał ludzki". Zatem istnieje wątpliwość, czy przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim wyłączają w tym postępowaniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i zezwalają – w ramach systemu realizacji programu operacyjnego – na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących skarżącemu w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz 87 Konstytucji. Rozwikłanie tego dylematu ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i leży w gestii Trybunału Konstytucyjnego.
Jest oczywiste, że zanegowanie przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań objętych pytaniem będzie również rzutowało bezpośrednio na ocenę legalności podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Znalazło to swój wyraz w zadanym Trybunałowi Konstytucyjnemu pytaniu i jego motywach.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w trybie art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), postanowił, jak w sentencji.