Uzasadnienie
G. G. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż zamieszkuje na terytorium Republiki C., gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z dwoma synami, posiada dom wiejski o pow. [...] m2 oraz nieruchomość rolna o pow. [...] m2. Wnioskodawczyni uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 12.000 k. c., co stanowi równowartość około 1.939 zł, zaś jej ojciec otrzymuje emeryturę w wysokości około 150 zł. W uzasadnieniu wniosku cudzoziemka podniosła, iż ponosi miesięcznie wydatki na mieszkanie w wysokości 484,80 zł, na wyżywienie synów przekazuje około 1.100 zł. Z pozostałej kwoty stara się wspomagać ojca oraz oszczędza na wyjazd na U., wobec czego sama żyje na granicy minimum życiowego.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może zostać ono przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w całości, bowiem sytuacja osobista i materialna skarżącej jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Zauważyć należy, iż wnioskodawczyni nie posiada wystarczającego źródła dochodów na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych swojej rodziny oraz jednoczesne opłacenie kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wzięto pod uwagę, iż cudzoziemka przebywa poza terytorium RP, co uniemożliwia jej osobisty udział w postępowaniu, nie posiada również oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.