Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. G. C. (dalej: "Gmina", "Skarżąca", "Strona") wniosła skargę na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca wskazała, iż nie posiada fizycznie środków, które mogłyby zostać wydatkowane na zwrot należności objętej zaskarżoną decyzją tj. kwoty 1.452.720,19 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Gmina podkreśliła, iż podstawą jej gospodarki budżetowej jest uchwała Rady Miejskiej w C. w sprawie uchwalenia budżetu Gminy na rok 2016. W uchwale tej przewidziano natomiast deficyt budżetowy w wysokości 2.535.304,00 zł, który zostanie pokryty z pożyczki udzielonej z budżetu państwa. Skarżąca wskazała również, iż w budżecie gminy utworzono rezerwę ogólną w kwocie 309.670,00 zł oraz rezerwę celową w kwocie 89.130,00 zł z przeznaczeniem na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego, a należność wynikająca z zaskarżonej decyzji nie została uwzględniona w uchwale budżetowej. W uzasadnieniu wniosku zaznaczono także,iż saldo na rachunku bankowym Gminy, na którym znajdują się środki przeznaczone na finansowanie jej bieżącej działalności w całym roku kalendarzowym wynosiło na dzień [...] kwietnia 2016 r. – 766.496,66 zł, przy czym ze względu na udzielony Stronie kredyt w maksymalnej kwocie 2.000.000,00 zł na rachunku były dostępne środki w wysokości 1.233.503,34 zł. Jak zaś podkreśliła Strona środki te są przeznaczone na finansowanie konkretnych działań, dlatego też każda ich wypłata zmniejsza pulę środków przeznaczonych na finansowanie jej bieżącej działalności w kolejnych miesiącach.
Strona zaznaczyła, iż nie ma możliwości uzyskania środków na wykonanie decyzji ze sprzedaży środków trwałych, gdyż środki te są niezbędne do realizacji jej zadań własnych, w związku z czym w celu uiszczenia kwoty określonej zaskarżoną decyzją będzie musiała znaleźć dodatkowe źródło finansowania, co powiększy kwotę planowanych wydatków budżetu, a tym samym wysokość planowanego deficytu. Wysokość aktualnego zadłużenia Gminy powoduje również, iż Skarżąca nie ma już, możliwości zaciągnięcia kredytu bankowego albowiem Regionalna Izba Obrachunkowa nie zaopiniuje pozytywnie możliwości spłaty kredytu. Gmina dodała, iż realizuje program postępowania naprawczego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] listopada 2013 r., a powodzenie realizacji tego programu jest uzależnione od przyznania Gminie pożyczki z budżetu państwa w kwocie 8.023.585,00 zł przeznaczonej na finansowanie planowanego deficytu budżetowego w 2016 r. oraz spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań, która na dzień złożenia przedmiotowego wniosku nie została jeszcze udzielona.
Z powyższego Skarżąca wywodzi, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej Gminy i trwałego zaprzestania realizowania przez nią zadań własnych. Szkody wynikające zaś z zaprzestania realizacji zadań będą nieodwracalne i nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia.
Do przedmiotowego wniosku dołączono uchwałę budżetową Gminy na 2016 r., uchwałę Rady Miejskiej w C. z dnia [...] listopada 2015 r., w sprawie postępowania naprawczego Gminy C. oraz uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.
Sąd wydając orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania decyzji, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, badając wystąpienie bądź też niewystąpienie przesłanek wstrzymania aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (por. postanowienie z 27 lipca 2011 r. sygn. akt II GZ 371/11) gmina jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej.
Wskazać należy, iż z nadesłanej uchwały budżetowej Gminy na rok 2016 wynika, że deficyt w budżecie miał wynieść 2.535.304,00 zł oraz, że ma on zostać pokryty z przychodów z pożyczki uzyskanej z budżetu państwa. W uchwale tej nie zaplanowano zaś żadnych środków na nieuwzględnione w niej wydatki poza rezerwą ogólną w kwocie 309.670,00 zł, tworzoną obowiązkowo na cel wydatków wywołanych zdarzeniami losowymi (k. 248 akt sądowych) oraz rezerwą celową w kwocie 89.130,00 zł z przeznaczeniem na realizację zadań z zakresu zarządzania kryzysowego. Natomiast z uchwały Rady Miejskiej w C. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie programu postępowania naprawczego Gminy C. i dołączonego do niego programu naprawczego wynika, iż Gmina od kilku lat ma problem z utrzymaniem płynności finansowej. W tej sytuacji należało uznać, że obowiązek natychmiastowego uregulowania kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, tj. 1.452.720,19 zł będzie miał wpływ na aktualną sytuację finansową Gminy, konieczność wprowadzenia zmian do uchwalonego już budżetu i dokonywania w tym zakresie przesunięć środków, których jednostka samorządu terytorialnego wcześniej nie planowała.
Powyższe mogłoby spowodować konieczność zmniejszenia środków m.in. na realizację zadań publicznych, a w perspektywie ograniczenie wykonywania niezbędnych zadań należących do kompetencji Gminy. W ostatecznym rozrachunku to mieszkańcy skarżącej Gminy zostaliby zatem dotknięci w znacznej mierze koniecznością zmniejszenia środków na realizację zadań publicznych, bądź odstąpieniem od realizacji tych zadań przez jednostkę samorządu terytorialnego. Wobec powyższego należało uznać, iż w przedmiotowym przypadku realne jest niebezpieczeństwo zarówno wyrządzenia znacznej szkody, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.