Uzasadnienie
Postanowieniem z 29 czerwca 2011 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Wyrokiem z 26 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Jednocześnie wobec braku wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu, w wyroku nie zawarto orzeczenia w tym zakresie.
Pismem z 12 marca 2012 r. wyznaczony pełnomocnik poinformował, że sporządził opinię o braku przesłanek do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 5 rozporządzenia.
Na wstępie zwrócić uwagę należy, iż zawarty w piśmie z 12 marca 2012 r. wniosek nie ogranicza się do wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając zatem na uwadze to, że w wyroku kończącym postępowanie sądowe w pierwszej instancji nie orzeczono o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu oraz to, że wniosek o zasądzenie takiego wynagrodzenia nie jest ograniczony terminem przewidzianym w przepisach regulujących koszty sądowe między stronami (wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu pochodzi ze środków budżetowych sądu administracyjnego), należało zasądzić wynagrodzenie należne za udział pełnomocnika w pierwszej instancji oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawka minimalna za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Natomiast, w myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit b rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zatem należne wynagrodzenie wynosi 360 zł, co stanowi sumę 240 zł za pierwszą instancję oraz 120 zł za opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Jednocześnie stosownie do treści § 20 omawianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec zawartego oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez skarżącą stronę – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.