Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] marca 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę środków finansowych, z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu i nie jest możliwe jego wstrzymanie.
W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, w którym domaga się jego uchylenia. Skarżący podkreślił, że zawarty w treści skargi wniosek dotyczył niewykonalności aktu na podstawie art. 152 p.p.s.a., nie zaś jak błędnie przyjął Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. A zatem wobec braku wniosku skarżącego w tym zakresie, wydanie przedmiotowego postanowienia przez Sąd było niedopuszczalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo.
Stosując przywołaną wyżej regulację na gruncie rozpoznawanej sprawy uznać należało, że wniesione przez skarżącego zażalenie na zawarte w postanowieniu rozstrzygnięcie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia (wobec braku wniosku skarżącego) jest oczywiście uzasadnione i tym samym należało je uchylić.
Przepis art. 61 § 1 p.p.s.a., wymaga aby wniosek o wstrzymanie wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania - złożył skarżący.
Sąd dokonał błędnej interpretacji wniosku skarżącego, podczas gdy intencją wnoszącego skargę było - przypadku uwzględnienia skargi – by sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. określił, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynności nie mogą być wykonane. Jednocześnie Sąd zaznacza, że rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 152 p.p.s.a. stanowi obligatoryjny (bez konieczności złożenia wniosku w tym zakresie) element każdego wyroku uwzględniającego skargę (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2011r. sygn. akt: I OSK 1390/10). Zaznaczyć też należy, że przepis ten nie determinuje treści konkretnego rozstrzygnięcia, co wyraźnie wskazuje na dopuszczenie przez ustawodawcę do sytuacji, gdy nawet w przypadku uwzględnienia skargi nie zostanie wydane orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 listopada 2011r. sygn. akt: II SA/Po 613/11).
Mając na względzie powyższe Sąd uwzględnił zażalenie skarżącego i działając w oparciu o art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.