Uzasadnienie
W piśmie z dnia 5 maja 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi go na znaczna szkodę majątkową w postaci zapłacenia nienależycie wyznaczonej kary pieniężnej.
Podniósł, że w stosunku do niego wydano pięć decyzji nakładających kary pieniężne w wysokości 132000 zł. Wskazał także, że na skutek ostateczności wydanych w stosunku do niego decyzji nie tylko skarżący, ale przede wszystkim osoby trzecie narażone są na konsekwencji związane z wykonalności decyzji zasądzającej karę bowiem funkcjonariusze celni na tej podstawie mogą dokonać zatrzymania urządzeń. Podkreślił, że zatrzymane urządzenia nie stanowią jego własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sąd zauważa, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne.
Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Sąd rozpoznając wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy strona skarżąca w sposób przekonujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 powołanej ustawy. Należy zauważyć, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r. OZ 888/2004, niepubl.).
Decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z samego swojego charakteru nie jest takim aktem.
Wskazać również należy, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił wystarczających przesłanek za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.