Uzasadnienie
Oksana K., obywatelka Ukrainy złożyła skargę na decyzje Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 grudnia 2000 r., (...) utrzymującą w mocy decyzję Wojewody D. z 19 września 2000 r., (...), mocą której cofnięto zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony wydane Skarżącej 2 marca 2000 r., w związku z zawarciem przez Skarżącą małżeństwa z polskim obywatelem, Janem K. Nastąpiło to 17 lipca 1999 r. Przyczyną niekorzystnych dla Skarżącej decyzji była okoliczność, że po wydaniu zezwolenia wyszło na jaw, iż Skarżąca została wydalona z Polski na koszt państwa z uwagi na prowadzenie handlu bazarowego bez zezwolenia. Decyzja deportacyjna pochodzi z 7 lipca 1999 r. i jej wykonania spowodowało wpisanie Skarżącej do rejestru osób niepożądanych.
Zwracając się z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy Skarżąca podała swe nazwisko z okresu sprzed zamążpójścia jako "Borecka". Ponieważ w rejestrze cudzoziemców niepożądanych nazwisko to figurowało w pisowni "Boretska" przeto w postępowaniu administracyjnym o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy przyjęto, że Skarżąca nie jest w rejestrze notowana. Gdy ujawniono rzeczywisty stan rzeczy, unieważniono wydane zezwolenie, z uwagi na istnienie po stronie Skarżącej przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Uznano przy tym, że Skarżąca wprowadziła w błąd polskie organy administracji, celowo podając dawne nazwisko w innej transliteracji i tym samym uznano, iż cechuje ją lekceważący stosunek do porządku prawnego i dodatkowo uznano, iż po jej stronie zachodzi także przesłanka wymieniona w art. 13 ust. 11 pkt 9 /konieczność ochrony ładu i porządku jako podstawa do cofnięcia zezwolenia/.
Skarga zarzuca, iż zaskarżona decyzja rujnuje życie rodzinne Skarżącej, zaś podanie nazwiska w wersji innej, niż zapisana w rejestrze jest wyrazem pomyłki. Skarżąca uważa, że w stosunku do niej nie wyjaśniono całego stanu faktycznego oraz naruszono zasady art. 7-9 i art. 77 Kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Skarżąca była wydalona z Polski z uwagi na prowadzenie działalności handlowej bez zezwolenia. Zgodnie z art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach z 1997 r. w razie wystąpienia po stronie cudzoziemca którejś z przesłanek wskazanych w art. 13 ust. 1 ustawy nie może on otrzymać legalizacji pobytu w Polsce, ani być do Polski wpuszczony. Skoro wobec Skarżącej orzeczono /i wykonano/ decyzję o wydaleniu, przeto taka właśnie przesłanka po jej stronie została zrealizowana.
Stan faktyczny sprawy w tym zakresie został ustalony i nie jest przez Skarżącą kwestionowany.
Sąd nie podziela natomiast poglądu, jakoby po stronie Skarżącej nastąpiło celowe wprowadzenie organów administracji w błąd przez podanie niewłaściwej pisowni nazwiska. Nazwisko Skarżącej w formie, jaka została podana we wniosku o na pobyt czasowy figuruje w sporządzonym przez polskie władze akcie małżeństwa (...). Zasady transliteracji i transkrypcji z języków używających cyrylicy są /mimo istnienia stosownych reguł językoznawczych/ dość chwiejnie stosowane przez polskie władzy i urzędy. Wszak także w tym samym akcie małżeństwa, będącym oficjalnym dokumentem wystawionym przez polskie władze, obecne nazwisko Skarżącej figuruje jako "Kowalik" - a nie "Kovalik" /jak w paszporcie/. W tej sytuacji nie można upatrywać zamiaru wprowadzenia w błąd przez Skarżącą polskich organów administracji przez podanie nazwiska w wersji, jaka została zapisana w akcie małżeństwa, a nie w paszporcie.
Nie wiadomo także, czy Skarżąca była pytana o fakt uprzedniego wydalenia z polski /np. nie ma takiej rubryki we wniosku o zgodę na pobyt czasowy/. Gdyby takie pytanie tam figurowało i gdyby Skarżąca podała fałszywą odpowiedź, można byłoby po jej stronie dopatrywać się intencji wprowadzenia w błąd.
Kwestia ta jest jednak bez znaczenia wobec faktu, iż sam fakt uprzedniego wydalenia z Polski jest wystarczająca i opartą na prawie przesłanką do cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy.
Zaznaczyć należy, iż związek małżeński został zawarty przez Skarżącą już po wydaniu decyzji o wydaleniu. Czas pozostawania w tym związku i okoliczności zawarcia małżeństwa nie przekonują o tym, iż zakaz wjazdu do polski związany z faktem deportacji jest nieproporcjonalnie dotkliwa dolegliwością godzącą w życie rodzinne Skarżącej.
W tej sytuacji, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało skargę oddalić.