Uzasadnienie
Prezes Głównego Urzędu Ceł postanowieniem z dnia 9 lipca 1998 r. na podstawie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Spółkę z o.o. K.-P. od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia 26 listopada 1997 r.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Prezes Głównego Urzędu Ceł podał, że od wymienionej wyżej decyzji organu celnego I instancji zostało wniesione odwołanie podpisane przez pracownika spółki - Katarzynę J. Do odwołania zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia 7 kwietnia 1997 r. udzielone Katarzynie J. przez Spółkę K.-P. Pełnomocnictwo upoważniało do składania w imieniu spółki wniosków do Urzędów Celnych o dokonanie odpraw celnych towarów adresowanych na spółkę, odbioru towarów po odprawie celnej, oraz wnioskowania w imieniu spółki o zwolnienie towarów od cła, jak również do składania w imieniu spółki wszelkich wniosków przewidzianych ustawą Prawo celne.
Pismem z dnia 16 czerwca 1998 r. spółka została zobowiązana przez organ administracji do nadesłania oryginału pełnomocnictwa do występowania przed Prezesem Głównym Urzędu Ceł w imieniu spółki.
Przy piśmie z dnia 23 czerwca 1998 r. spółka nadesłała oryginał pełnomocnictwa z dnia 2 stycznia 1998 r. dla Katarzyny Sz. /zmiana nazwiska/ o podobnej treści jak pełnomocnictwo z dnia 7 kwietnia 1997 r. i 2 stycznia 1998 r. Analizując załączone do akt pełnomocnictwa (...) organ odwoławczy doszedł do wniosku, że Katarzyna Sz. /poprzednio J./ nie była upoważniona do składania odwołania od decyzji organu celnego I instancji.
Na powyższe postanowienie Spółka K.-P. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zarzuciła, że zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu postanowienia nie wskazano przepisu prawa, które stanowiłoby podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W ocenie skarżącej pełnomocnictwo udzielone Katarzynie Sz. było pełnomocnictwem o charakterze szczególnym dającym umocowanie do występowania przede wszystkimi organami celnymi, a więc również do występowania przed Prezesem Głównego Urzędu Ceł.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie z podobną argumentacją, jaka została zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 51 ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r., Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi. Korzystając z tego uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie narusza prawo, aczkolwiek z innych przyczyn niż podano w skardze. Otóż w aktach sprawy znajduje się kserokopia pełnomocnictwa udzielonego Katarzynie J., z dnia 7 kwietnia 1997 r.
Pismo procesowe z dnia 18 czerwca 1998 r. zobowiązujące do uzupełnienia braków pełnomocnictwa wydane w trybie art. 64 par. 2 Kpa adresowane zostało do skarżącej Spółki K.-P.
W myśl art. 40 par. 1 Kpa pisma doręcza się stronie. Z kolei par. 2 tego przepisu nakazuje by w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika i pisma doręczone temu pełnomocnikowi. Tymczasem wbrew obowiązkowi wynikającemu z cyt. przepisu Kpa, pismo procesowe z dnia 18 czerwca 1998 r. w przedmiocie uzupełnienia pełnomocnictwa zostało doręczone nie pełnomocnikowi, lecz skarżącej spółce.
W przypadku uznania, że pełnomocnik nie uzupełnił braków w żądanym zakresie należało stronie zakreślić stosowny termin do podpisania odwołania. Dopiero brak wykonania takiego obowiązku przez stronę mógł stanowić podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 Kpa.
Niezależnie od powyższych uchybień należy podnieść, że pismo z dnia 16 czerwca 1999 r. zobowiązujące stronę do uzupełnienia braków w trybie art. 64 par. 2 nie jest precyzyjne. Z treści tego pisma jednoznacznie nie wynika, czy strona została zobowiązana do nadesłania oryginału pełnomocnictwa z dnia 7 kwietnia 1997 r., czy też do nadesłania oryginału takiego pełnomocnictwa, którego treść stanowiłoby umocowanie dla Katarzyny Sz., do reprezentowania spółki przed Prezesem Głównego Urzędu Ceł.
Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, z mocy art. 22 ust. 2 pkt 3 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w sentencji wyroku.