Uzasadnienie
Upoważnienie ustawowe, zgodnie z ustalonym stanowiskiem doktryny oraz dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego /na przykład orzeczenie o sygnaturze U 5/86 - OTK 1986 poz. 1 i P 2/86 - OTK 1986 poz. 6/, podlega zawsze ścisłej, literalnej wykładni; domniemywanie objęcia upoważnieniem materii w nim nie wymienionych w drodze na przykład wykładni celowościowej nie może w zasadzie wchodzić w rachubę.
W toku postępowania w sprawie do Trybunału Konstytucyjnego wpłynęło pismo Ministra Szefa Urzędu Rady Ministrów, zawiadamiające, że Rada Ministrów w dniu 14 grudnia 1987 r. przyjęła rozporządzenie zmieniające rozporządzenie z dnia 19 września 1983 r. o aplikacji radcowskiej. Z treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1987 r., które weszło w życie z dniem ogłoszenia /par. 2/ to jest 21 grudnia 1987 r. /Dz.U. nr 39 poz. 220/, wynika, że ust. 2 par. 3 powołanego rozporządzenia o aplikacji radcowskiej otrzymuje brzmienie:
"Pracownik jednostki organizacyjnej może być skierowany na aplikację radcowską, jeżeli spełnia wymagania wymienione w art. 24 ust. 1 pkt 1-5 ustawy i posiada co najmniej roczny okres zatrudnienia".
Wobec tego, że w następstwie powyższej zmiany z par. 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie aplikacji radcowskiej wyeliminowane zostały te postanowienia, które spowodowały powstanie zastrzeżeń co do zgodności tego przepisu z art. 33 ust. 1 ustawy o radcach prawnych - postanowiono jak w sentencji.