Uzasadnienie
W myśl art. 33a ust. 1 i 3 Konstytucji PRL oraz art. 1 ust. 1 i 2 powołanej ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym, przedmiotem oceny aktów ustawodawczych jest ich zgodność z Konstytucją, zaś przedmiotem oceny innych aktów normatywnych - ich zgodność z Konstytucją i aktami ustawodawczymi.
Konstytucja PRL nie przewiduje natomiast możliwości kontroli ustaw i innych aktów normatywnych przez Trybunał Konstytucyjny z jakichkolwiek innych, pozaprawnych punktów widzenia, zwłaszcza ich celowości lub słuszności. Prowadzona przez Trybunał Konstytucyjny kontrola aktów normatywnych dotyczy wyłącznie konstytucyjności prawa.
Uwzględniając zakres upoważnień normotwórczych zawartych w przepisach powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. należy stwierdzić, że Rada Ministrów wydając na ich podstawie rozporządzenie z dnia 28 marca 1983 r. nie była władna zawrzeć w nim definicję "gospodarstwa rolnego", a więc materię unormowaną w art. 2 pkt 4 tej ustawy. Zgodnie bowiem z konstytucyjną konstrukcją rozporządzenia, wynikającą z art. 41 pkt 8 i art. 42 pkt. 2 Konstytucji PRL, warunkiem dopuszczalności rozporządzenia jest, aby zawarta w nim regulacja mieściła się w granicach upoważnienia ustawy i ustanowiona została w celu jej wykonania. W konkretnym wypadku warunek ten nie wystąpił, bowiem ustawa samodzielnie uregulowała tę materię /art. 2 pkt 4/, w związku z czym w tym zakresie nie zachodziła potrzeba jej wykonania w drodze rozporządzenia. Stąd także wspomniany brak w tym względzie upoważnienia normotwórczego.
Niezależnie od tego stwierdzić należy, że przepis ten faktycznie zmienia określony ustawą zakres obowiązkowego ubezpieczenia rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Zmienia bowiem ustawową definicję gospodarstwa rolnego, która wyznacza krąg podmiotów podlegających i korzystających z praw stąd wynikających.
W świetle art. 32 ust. 1 i 2 uchwały Sejmu PRL z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym przewidywane usunięcie niezgodności prawa w zbyt odległym terminie nie może być uznane za przesłankę do odroczenia rozprawy i tym samym do odstąpienia od rozstrzygnięcia tej kwestii przez Trybunał.