Uzasadnienie
Cofnięcie przez wnioskodawcę wniosku (...) nie powoduje żadnych skutków prawnych. Przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 29 kwietnia 1985 r. i uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie zawierają przepisu uprawniającego wnioskodawcę do cofnięcia wniosku o stwierdzenie zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym i nie można dopatrzeć się w tym zakresie luki w przepisach. Wszczęcie postępowania w powyższym przedmiocie Trybunał Konstytucyjny może podjąć także z inicjatywy własnej, czyli z urzędu. W takim zaś wypadku kontynuacja działania wszczętego na wniosek uprawnionego organu nie może zależeć od tego, czy ten organ ten swój wniosek podtrzymuje, czy też chciałby go cofnąć, W identycznej sytuacji art. 512 par. 2 Kpc stwierdza, że cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego jest bezskuteczne w sprawie, której wszczęcie mogło nastąpić z urzędu. Zatem cofnięcie przez wnioskodawcę wniosku o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny zgodności aktu ustawodawczego z Konstytucją albo innego aktu normatywnego z Konstytucją lub aktem ustawodawczym jest bezskuteczne.
Uchylenie przepisów objętych wnioskiem, wobec braku regulacji intertemporalnej, nie przesądza o sytuacji prawnej w okresie wcześniejszym. Ewentualne spory między kredytobiorcami i bankiem na tle oprocentowania kredytów w tym okresie podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne, które na podstawie art. 62 Konstytucji samodzielnie ocenią legalność kwestionowanych przepisów /por. orzeczenie z dnia 21 września 1987 r. P 3/87 i z dnia 28 października 1987 r. P 5/87 - OTK 1987 poz. 5 i 7/.