Uzasadnienie
Przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o Trybunale Konstytucyjnym stanowi, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są ostateczne. Oznacza to, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są niezaskarżalne w toku postępowania, które w ogóle nie przewiduje instancji odwoławczej w znaczeniu, jakie zostało ukształtowane w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.
Konsekwencją prawną zasady, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego są ostateczne jest więc to, że z chwilą ogłoszenia stają się prawomocne.
Ponowne rozpatrzenie sprawy przez Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie nie ma charakteru środka odwoławczego, zwykłego lub nadzwyczajnego. Istota tej instytucji polega na powtórnym zbadaniu przez Trybunał zgodności z prawem aktu normatywnego objętego orzeczeniem wydanym w składzie zwykłym. Jest to jedyny skutek prawny jaki ustawa o Trybunale Konstytucyjnym łączy ze złożeniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie.
Wprawdzie z powołanej ustawy o Trybunale Konstytucyjnym ani z uchwały Sejmu PRL z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie wynika, czy organ, który złożył wniosek na podstawie art. 27 ust. 2 lub 3 ustawy jest uprawniony do jego cofnięcia, jednakże brak jest wystarczających argumentów przemawiających za nieprzyznaniem wymienionemu podmiotowi takiego uprawnienia. Skoro zaś wspomniany wniosek stanowi jedynie środek prawny prowadzący do ponownego rozpatrzenia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie, należy uznać, że jego cofnięcie stanowi przeszkodę do dalszego prowadzenia postępowania, zakończonego już ostatecznym orzeczeniem Trybunału /art. 27 ust. 1 ustawy/, które podlega wykonaniu w trybie i zakresie w nim ustalonym.