Orzeczenie TK z 23 czerwca 1993 r., U 2/93

Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnegoz 23 czerwca 1993 r., sygn. akt U 2/93

Tezy

Trybunał Konstytucyjny po rozpoznaniu wniosku grupy 56 posłów o stwierdzenie zgodności par. 3 ust. 1 oraz par. 5 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 27 sierpnia 1992 r. w sprawie powołania Funduszu Ochrony Ubezpieczonych, jego organizacji i trybu działania oraz procentu składki wnoszonej przez ubezpieczycieli na ten fundusz /M.P. nr 29 poz. 202/ z art. 57 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej /Dz.U. nr 59 poz. 344/

postanowił:

pozostawić wniosek bez rozpoznania.

Uzasadnienie

Po wpłynięciu wniosku do Trybunału Konstytucyjnego, Prezydent RP rozwiązał Sejm zarządzeniem z dnia 29 maja 1993 r. /M.P. z dnia 31 maja 1993 r. nr 27 poz. 285/.

Według art. 22 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z wnioskiem o stwierdzenie zgodności m.in. zarządzenia z ustawą mogą wystąpić określone podmioty w tym, niezależnie od organów sejmowych także grupa pięćdziesięciu posłów. W chwili wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego grupa pięćdziesięciu sześciu posłów miała uprawnienie do takiego wystąpienia lecz wobec rozwiązania Sejmu utraciła legitymację do dalszego występowania w tej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym obecność na rozprawie wnioskodawcy lub jego przedstawiciela jest obligatoryjna. Grupa posłów będąca wnioskodawcą, stosownie do art. 10 ust. 2 uchwały Sejmu z dnia 31 lipca 1985 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym /Dz.U. nr 39 poz. 184/, działa w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym przez wyznaczonego przez siebie posła.

Taka sytuacja wobec rozwiązania Sejmu i wygaśnięcia mandatów poselskich jest już niemożliwa, ponieważ przestał istnieć podmiot uprawniony do obowiązkowego udziału w rozprawie.