Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 19 marca 1991 r., sygn. akt SA/Wr 96/91

Tezy

1. Przekonania religijne i wyznawane zasady moralne, uzasadniające według art. 198 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony /t.j. Dz.U. 1988 nr 30 poz. 207 ze zm./ wniosek poborowego o skierowanie do służby zastępczej są kategoriami obywatelskiego prawa do wolności sumienia i wyznania, określonego w art. 82 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ocena uprawnień poborowego w przedmiocie skierowania go do służby zastępczej winna uwzględniać tak usytuowaną podstawę prawną jego roszczeń.

2. Komisje poborowe nie mogą rozstrzygać wniosków poborowego o skierowanie do służby zastępczej na warunkach uznania administracyjnego, a wydane przez nie orzeczenia w tych sprawach podlegają kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

3. Warunek uzasadnienia wniosku o skierowanie do służby zastępczej, przewidziany w art. 199 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi jedynie inne wymaganie, jakiemu według art. 63 par. 2 Kpa powinno odpowiadać podanie. Niespełnienie tego wymagania powoduje skutki określone w art. 64 par. 2 Kpa.

4. Komisja poborowa załatwiająca sprawę skierowania poborowego do służby zastępczej winna przy jego udziale dążyć do ustalenia możliwie pełnego zakresu w miarę skonkretyzowanych zastrzeżeń o podłożu moralnym, jakie odczuwa on wobec poszczególnych powinności żołnierza i roli wojska, w tym również jego funkcji obronnych.

W postępowaniu tym obowiązują w pełni zasady określone w art. 7 i art. 9 Kpa.