Uzasadnienie
Najemczynią lokalu nr 1 w domu nr 23 przy ul. Ż., składającego się z pokoju, kuchni i przynależności o powierzchni użytkowej 46,38 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 17,76 m2, była Janina G. na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale z dnia 21 grudnia 1963 r. DRN w W. W maju 1980 r. Janina G. podnajęła ten lokal Wandzie M., która zamieszkała tam wraz z dwojgiem małoletnich dzieci: Katarzyną M. i Mariuszem M. Po podnajęciu lokalu Janina G. przeniosła się do swej córki - Bożeny M. do domu jednorodzinnego przy ul. J. nr 10, pozostając zameldowaną w lokalu przy ul. Ż. nr 23.
Po stwierdzeniu powyższych faktów Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego w W. decyzją z dnia 1 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, cofnął Janinie G. przydział omawianego lokalu, Wandzie M. zaś nakazał jego opróżnienie i przeniesienie się wraz z osobami prawa jej reprezentującymi do poprzedniego miejsca zamieszkania, to jest do lokalu rodziców.
Po rozpoznaniu odwołania Wandy M. zastępca dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Wojewódzkiego w W. decyzją nr SL.II.8172/373/86 z dnia 10 października 1986 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej opróżnienia spornego lokalu i nakazania przeniesienia się na poprzednie miejsce zamieszkania, stwierdzając, że odwołująca powinna być niezwłocznie usunięta wraz z rodziną z tego lokalu na mocy art. 61 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy skonstatował, iż odwołująca się zajęła omawiany lokal samowolnie, po opróżnieniu go przez najemczynię - Janinę G., wobec czego kierownik Wydziału Spraw Lokalowych obowiązany był na mocy art. 61 ust. 1 prawa lokalowego, to jest bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej o przekwaterowaniu, dokonać bezzwłocznie usunięcia Wandy M. z rodziną z zajętego samowolnie lokalu mieszkalnego, składając jednocześnie wniosek o ukaranie do kolegium do spraw wykroczeń.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Wanda M. zarzuciła organom sprzeczność zasadniczych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia. W szczególności zaprzeczyła, aby sporny lokal zajęła samowolnie. Lokal ten wynajęła w dniu 21 maja 1980 r. od Janiny G. i dotychczas w nim zamieszkuje. Uważa, że podnajęcie lokalu zostało dokonane za zgodą właściwego organu, skoro organ ten wyraził zgodę na jej zameldowanie. Zarówno ona, jak i jej dzieci są zameldowane w tym lokalu na pobyt stały. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako sprzecznej z prawem.
Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzut sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego jest zasadny. Stwierdzenie organu odwoławczego, jakoby na podstawie akt ustalono bezspornie, że Wanda M. z dwojgiem dzieci zajęła samowolnie sporny lokal i należy ją usunąć z tego lokalu w trybie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, to jest bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej o przekwaterowaniu, nie znajduje podstawy w żadnym z przeprowadzonych dowodów. W notatce służbowej z dnia 5 kwietnia 1985 r. wyraźnie skonstatowano, że Wanda M. podnajęła omawiany lokal od Janiny G. w 1980 r. i zamieszkała tam z dwojgiem dzieci. O umowie podnajmu mówi również Janina G., twierdząc tylko, że umowa ta była zawarta na czas określony; podaje tak notatka służbowa z dnia 26 kwietnia 1985 r. Skoro najemczynię wyżej wskazanego lokalu łączył ze skarżącą stosunek podnajmu, nie może być mowy o samowolnym zajęciu tego lokalu w rozumieniu art. 61 ust. 1 prawa lokalowego.
Stosunek najmu wygasł z dniem uprawomocnienia się decyzji kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego w W. z dnia 1 kwietnia 1986 r. o cofnięciu Janinie G. przydziału omawianego lokalu. Z tym dniem wygasł również stosunek podnajmu, łączący najemczynię ze skarżącą. W tych okolicznościach należało rozważyć możliwość rozpoznania sprawy Wandy M. w aspekcie art. 41 ust. 1 cytowanej ustawy. Wymagać to jednak będzie dokładniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy w szczególności ustalić, kiedy skarżąca zamieszkała w spornym lokalu, kiedy najemczyni wyprowadziła się z tego lokalu do swojej córki na ul. J. i wymeldowała się z pobytu stałego na ul. Ż. nr 23, kiedy z lokalu zabrała swoje meble itp.
Na powyższe okoliczności organ powinien przesłuchać Wandę M., a także przeprowadzić stosowane wywiady. Dopiero tak poczynione ustalenia faktyczne pozwolą organowi odwoławczemu na wydanie prawidłowej decyzji.
Skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, skarga podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy na mocy art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono w myśl. art. 208 Kpa.