Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 22 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Wr 935/92

Teza

1. 1. Dokonanie materialno-technicznej czynności zameldowania na pobyt stały "przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu" /art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ może nastąpić jedynie na "podstawie zgłoszenia", a więc wniosku osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy. Nie może to być jakikolwiek wniosek, lecz tylko taki, który odpowiada prawnym wymogom określonym w par. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/.
2. 2. Brak należycie wypełnionego i podpisanego formularza "zgłoszenie pobytu stałego" wyklucza możliwość zameldowania na pobyt stały w drodze czynności rejestracyjnej /art. 47 ust. 1 ustawy/. Jeżeli niektóre pozycje złożonego formularza pozostały niewypełnione bądź z innych powodów budzą wątpliwości, to zameldowanie może wprawdzie nastąpić ale dopiero na podstawie decyzji rozstrzygającej owe wątpliwości w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
3. 3. Potwierdzenie faktu uprawnienia przewidziane w par. 7 ust. 1 pkt 14 i par. 7 ust. 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 1984 r. w sprawie wykonywania obowiązku meldunkowego i prowadzenia ewidencji ludności /Dz.U. nr 32 poz. 176/ dokonane przez osobę nieuprawnioną zwłaszcza w postaci złożonego sfałszowanego podpisu osoby uprawnionej musi być traktowane co najmniej jak brak takiego potwierdzenia wyłączający dopuszczalność zameldowania w drodze czynności rejestracyjnej.
4. 4. Przewidzianego w par. 7 ust. 1 pkt 14 cytowanego rozporządzenia potwierdzenia faktu przebywania może dokonać wynajmujący, ale tylko wobec najemcy lokalu, w pozostałych przypadkach podmiotem uprawnionym do potwierdzenia faktu przebywania jest wyłącznie osoba bezpośrednio zajmująca lokal, a więc najemca lub właściciel lokalu. W wykonywaniu tej kompetencji nie może on być zastępowany przez właściciela lub zarządcę budynku, którego zadania ograniczają się do potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu.
5. 5. Wadliwość zgłoszenia nie jest jednoznaczna z dopuszczalnością anulowania czynności materialno-technicznej dokonanej na jego podstawie.
6. 6. Rzeczą organu prowadzącego postępowanie przewidziane art. 47 ust. 2 ustawy jest nie tyle zbadanie prawidłowości "zgłoszenia meldunkowego", ile porównanie zawartych w nim danych ze stanem rzeczywistym. Tylko w przypadku ujawnienia, że wbrew owym danym nie zachodziły konstytutywne przesłanki zameldowania /albo wymeldowania/ organ wydaje decyzję o anulowaniu wpisu meldunkowego na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy.
7. 7. Działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy - organy właściwe w sprawach ewidencji są uprawnione jedynie do rozstrzygania wątpliwości co do danych zamieszczonych w zgłoszeniu meldunkowym i podjęcia ewentualnej decyzji o anulowaniu czynności meldunkowych jeżeli w rezultacie takiego badania zostanie ujawniony rzeczywisty brak przesłanek dokonania owej czynności.