Uzasadnienie
Jest niewątpliwie atrybutem władzy rodzicielskiej nadanie dziecku imienia przy spełnieniu przez nich obowiązku zgłoszenia urodzenia dziecka /J. Litwin - Prawo o aktach stanu cywilnego - komentarz, str. 322, 325/. Artykuł ten w odniesieniu do brzmienia imienia jest ograniczony treścią przepisu art. 36 ust. 1 i 2 prawo o aktach stanu cywilnego, natomiast w odniesieniu do pisowni ograniczony jest zasadami pisowni języka polskiego, będącego - stosownie do przepisów dekretu z dnia 30 listopada 1945 r. o języku polskim i języku urzędowania rządowych i samorządowych władz administracyjnych /Dz.U. nr 57 poz. 324/ - językiem państwowym, w jakim sporządzane są w Polsce wszystkie akty urzędowe i prowadzone rejestry, a to zgodnie z art. 1 tegoż dekretu. Pisownia języka polskiego rządzi się zasobami ortografii polskiej, a według niej podstawową zasadą jest zasada fonetyczna, zgodnie z którą każda głoska jest oznaczona zawsze jednym i zawsze tym samym znakiem graficznym /Słownik ortograficzny języka polskiego wraz z zasadami pisowni i interpunkcji, pod red. prof. Szymczaka, PWN 1977, str. 15/.
W wymienionym (...) Komentarzu do prawa o aktach stanu cywilnego wyrażony został pogląd o dopuszczalności nadawania przez cudzoziemców przy sporządzaniu aktu urodzeń w Polsce, imion ich dzieciom w formie odpowiadającej językowi ojczystemu.
Sporządzenie aktów stanu cywilnego i ich rejestracja ma na celu wprowadzenie określonego porządku społecznego we współczesnym świecie, a przede wszystkim w społeczeństwie danego kraju. Noszenie imienia o innym brzmieniu i innej pisowni należy uznać za sprzeczne z tym celem. Niezbędne bowiem okazałoby się zawsze podawanie imienia na piśmie, gdyż byłoby odnotowywane błędnie, względnie uzupełniające informowanie o jego pisowni.