Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 7 listopada 1991 r., sygn. akt SA/Wr 858/91

Tezy

1. Przepisy art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./ należy traktować jako podstawę prawną decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek uiszczenia kary pieniężnej za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego oraz ustalającej wysokość owej kary.

2. Zezwolenie, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ określa "warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności" nie wymienia zaś parametrów technicznych charakteryzujących ów poprzedni "stan użyteczności".

Takie elementy powinny być natomiast ujęte w protokole przekazania pasa drogowego wykonawcy oraz w protokole odbioru.

3. "Pobranie kary pieniężnej" określonej w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./ nie opiera się na konstrukcji "winy" jednostki lub osoby, która zajęła pas drogowy bez zezwolenia albo nie dotrzymała warunków określonych zezwoleniem na takie zajęcie.

Samo naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego - bez względu na stopień zawinienia podmiotu naruszającego - rodzi po stronie zarządu drogi uprawnienie i obowiązek pobrania kary pieniężnej.