Uzasadnienie
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 31 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy o zobowiązaniach podatkowych, stosownie do którego, w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych zaległości podatkowe mogą być umarzane w całości lub w części.
W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe w sposób przekonywający uzasadniły odmowę umorzenia skarżącemu zaległości w podatku dochodowym i ocena ta nie nasuwa zastrzeżeń.
Zgodnie z art. 196 par. 1 Kpa Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryteria zgodności z prawem.
Sąd nie może zatem oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej.
Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art. 207 par. 2 i par. 3 Kpa/.
Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji nie można zarzucić naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Podkreślić również należy, że nawet najdalej idące poglądy co do zakresu uwzględnienia słusznego interesu strony w postępowaniu administracyjnym przewidują, że granicą dla niego jest kolizja z interesem społecznym.
Oceniając zatem potrzeby podatnika organy podatkowe występują również jako rzecznik interesu społecznego, ponieważ działają także przez pryzmat interesów budżetu państwa.