Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 27 kwietnia 1993 r., sygn. akt SA/Wr 73/93

Teza

1. 1. W polskim prawie brak jest kompleksowej i wyczerpującej regulacji leasingu.

Niemniej umowa taka jako umowa nienazwana dopuszczalna jest w systemie naszego prawa z uwagi na naczelną zasadę zobowiązań - zasadę swobody umów.

Zasada ta została expressis verbis określona w art. 353[1] Kc, dodanym przez art. 1 pkt 48 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny /Dz.U. nr 55 poz. 321/.

Strony zatem zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiał się właściwości /naturze/ stosunku, ustawie, ani zasadom współżycia społecznego.

1. 2. Określenie przez strony umowy jako umowy leasingowej, nie oznacza, że w świetle przepisów prawa przestaje ona być umową najmu bądź dzierżawy.
2. 3. Skoro umowa nie zawiera elementów charakterystycznych dla umów leasingu finansowego i jest w istocie umową najmu - to zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 4 poz. 23 ze zm./ podlega opłacie skarbowej.