Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 12 grudnia 1990 r., sygn. akt SA/Wr 705/90

Tezy

1. Polecenie służbowe organu odwoławczego jest w zasadzie wiążące dla organu I instancji, gdyż organ ten uprawniony jest jedynie do przedstawienia swoich zastrzeżeń organowi II instancji na zasadach określonych w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych /Dz.U. nr 31 poz. 214 ze zm./ i ewentualnego zawiadomienia organu nadrzędnego nad organem odwoławczym.

2. Z chwilą wszczęcia postępowania administracyjnego następuje konkretyzacja sprawy, wyrażająca się w konkretyzacji jej podmiotów /stron/ i konkretyzacji przedmiotu rozpoznania, a nadto następuje ustalenie granic rozpoznania sprawy. Granice te wynikają z żądań stron bądź zawiadomienia organu w przypadku wszczęcia postępowania z urzędu oraz z przepisów prawa, a ściśle ich przestrzeganie podyktowane jest ochroną interesów stron, potrzebą usprawnienia i przyspieszenia załatwienia sprawy.

3. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego polegające na uchyleniu decyzji I instancji i przekazujące rozstrzygnięcie co do rozporządzenia przedmiotem tej sprawy do innego trybu postępowania na rzecz innej strony, która w dotychczasowym postępowaniu nie brała udziału, jest w istocie równoznaczne z uchyleniem decyzji pierwszej instancji i orzeczeniem co do istoty sprawy polegającym na odmowie uwzględnienia żądań dotychczasowych stron bądź ewentualnie umorzeniu dotychczasowego postępowania w rozumieniu art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa.

Taka decyzja wyczerpuje tok instancji w rozumieniu art. 198 Kpa i otwiera stronom drogę do skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.