Uzasadnienie
Uchwałą z dnia 12 sierpnia 1991 r. nr 75/91 Zarząd Miejski w P.Z., z powodu braku ugody co do nabycia nieruchomości przy ul. M. nr 7 jako współwłasności, postanowił sprzedać całą tę nieruchomość Janowi i Janinie małżonkom F. Rozstrzygnięciem z dnia 19 lutego 1992 r. nr Or.N.III-0570/11/92 Wojewoda W-ki stwierdził nieważność powyższej uchwały, ponieważ w myśl przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dom jednorodzinny, zajmowany przez dwóch lub więcej najemców, może być sprzedany tylko jako przedmiot współwłasności.
Rozstrzygnięcie nadzorcze tej treści zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janina i Jan małżonkowie F., wnosząc o jego uchylenie w części, w której pozbawiono ich prawa do nabycia udziału w nieruchomości w wysokości 60 procent.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesiona skarga jest niedopuszczalna z następujących przyczyn:
Stosownie do art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ rozstrzygnięcie organu nadzoru, dotyczące gminy, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem. Jednakże do złożenia takiej skargi uprawniona jest gmina lub związek komunalny, których interes prawny, kompetencja lub uprawnienie zostały naruszone /art. 98 ust. 3/. Takie uregulowanie ustawowe wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze przez jakikolwiek inny podmiot poza gminą lub związkiem komunalnym nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie takie narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu.
Swoistość postępowania sądowego dotyczącego tylko oceny legalności nadzorczej ingerencji w uchwałodawczą działalność organów gminy nie pozwala też na odpowiednie stosowanie art. 202 par. 2 Kpa /w związku z art. 98 ust. 4 ustawy samorządowej/. Stronami postępowania sądowego, wszczętego skargami wniesionymi na podstawie art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 powyższej ustawy, mogą być jedynie gmina oraz organ nadzoru.
Z przytoczonych powodów skargę Janiny, i Jana małżonków F. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody W-kiego należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 204 par. 1 Kpa w związku z art. 98 ust. 3 cytowanej ustawy samorządowej.