Wyrok NSA oz. we Wrocławiuz 30 kwietnia 1992 r., sygn. akt SA/Wr 336/92

Tezy

1. Świadczenie czynszowe dzierżawcy z tytułu oddania w dzierżawę przez uprawniony podmiot gminy mienia gminnego jest należnością pieniężną pozostającą w zakresie właściwości organów gminy. Warunkiem dopuszczalności egzekucji administracyjnej tego rodzaju należności jest, by należność ta wynikała z decyzji lub postanowień właściwych organów gminy albo bezpośrednio z przepisu prawa /art. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j. Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161/.

2. Należnością wynikającą z decyzji lub postanowień właściwych organów gminy jest tylko takie świadczenie, które podlega ustaleniu w jednej z wymienionych form na podstawie przepisu prawa administracyjnego i w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym.

3. Uchwały zarządu gminy, w których określono stawki czynszu dzierżawnego, nie mogą być uznane za decyzje administracyjne bądź postanowienia właściwych organów gminy, o których mowa w art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Obowiązujące przepisy prawa administracyjnego, a w szczególności przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127/ nie przewidują orzekania w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia o wysokości czynszu dzierżawnego mienia gminy.

Czynsz dzierżawny z mienia gminnego nie podlega również ustaleniu w drodze przepisów gminnych powszechnie obowiązujących.

Brak jest również przepisów szczególnych, z mocy których należności czynszowe gminy poddane zostały trybowi egzekucyjnemu z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

4. Zgodnie z art. 29 par. 1 powyższej ustawy organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co jednak nie oznacza, by organ ten zwolniony był od oceny dopuszczalności egzekucji administracyjnej.